“სად ხართ ის ადამიანები, ვინც გია ხარჩილავას და მის გუნდს 45 წუთით არ პატიობდით დიდთოვლობას?!” – ბერდია კალ

ჟურნალისტი, გამოცემა “თაიმერის” დამფუძნებელი, ბერდია კალანდია:

მაშინ არ არსებობდა, არც სტიქიის მასშტაბი, არც ადამიანური შესაძლებლობის ზღვარი, არც პასუხისმგებლობის სიმძიმე. არსებობდა მხოლოდ ერთი მოთხოვნა — ყველაფერი მაშინვე და იდეალურად! 45 წუთი თქვენთვის დანაშაული იყო. 45 წუთი — საბაბი შეურაცხყოფის, ცილისწამების და ლანძღვის!

დღეს კი, იგივე ადამიანები დგანან და პირადში მწერენ:

„გვიშველე, გააშუქე, ხმა მოგვაწვდინე.“

მე გავაშუქებ, იმიტომ, რომ ადამიანური ტკივილი არჩევით არ უნდა გაშუქდეს! მაგრამ ერთს მაინც ვიტყვი ხმამაღლა: თქვენ სინდისი არ გაქვთ!

სინდისი იქ უნდა ყოფილიყო მაშინ, როცა თოვლი ქალაქს ახრჩობდა და ადამიანები მთელი ღამეები მუშაობდნენ. სინდისი იქ უნდა ყოფილიყო მაშინ, როცა გია ხარჩილავა და მისი გუნდი საკუთარ სიმშვიდეს თმობდნენ, რომ სხვებს გზა, შუქი და იმედი ჰქონოდათ. თქვენ კი, მაშინ “ქულებს იწერდით” სხვის გაჭირვებაზე!

დღეს, დახმარებას ითხოვთ იმ სივრციდან, რომელიც თავადვე დააბინძურეთ უსამართლობით!

დღეს, თანადგომა გინდათ იმ ადამიანებისგან, ვისაც გუშინ ქვა ესროლეთ!

ეს ტექსტი შურისძიება არ არის, ეს სარკეა!

სარკე, რომელშიც ყველას უნდა ჩახედვა, სანამ კიდევ ერთხელ დაწერთ — „რატომ არ გვიშველეს დროზე“.

გაშუქება იქნება!

დახმარებაც იქნება, მაგრამ ისტორია დაიმახსოვრებს, ვინ, როგორ იქცეოდა მაშინ, როცა ყველაზე მეტად საჭირო იყო ადამიანობა! ეს მინდოდა მეთქვა ამ წამს.

პ.ს შარშან ისიც იკადრეთ, ხმამაღლა და დამაჯერებლად გეკითხათ — „სად არის თოვლი?“

იმ დროს, როცა თოვლის საფარმა 50 სანტიმეტრს გადააჭარბა.

ქუჩები ჩახერგილი იყო, სახლები ჩუმად გაყინული, ადამიანები ძალის ზღვარზე, მაგრამ თქვენთვის მაინც „არ ჩანდა“.

იქნებ ახლაც არ მოსულა თოვლი?

იქნებ ეს ყველაფერი ბლეფია?

იქნებ ბუნებაც შეთანხმებულია ვინმესთან, რომ დაგაბნიოთ?

თქვენთვის ფაქტი არასდროს არის საკმარისი. არც სანტიმეტრები, არც ფოტოები, არც ადამიანების შრომით გათოშილი ხელები. თქვენთვის არსებობს მხოლოდ ეჭვი — ეჭვი, რომელიც პასუხისგან კი არა, პასუხისმგებლობისგან გაქცევას ემსახურება.

როცა თოვლის საფარი 50 სანტიმეტრია და შენ მაინც კითხულობ „სად არის თოვლი“, პრობლემა ამინდში აღარ არის. პრობლემა თვალშია! სინდისშია! სურვილში, რომ ყველაფერი სხვას დააბრალო, ოღონდ საკუთარ სიტყვებზე პასუხი არ აგო…..