“რით დავიმსახურეთ მსგავსი სა@ლევეთი… სერიოზული რისხვა ჩვენ თავს მოწეული…” – დავით ზურაბიშვილი

კერძოდ, ვითარდება შემდგომი მოსაზრებები:

ა) უკრაინა და სრულიად დასავლეთი ომს აგებს (არ მოგესმათ. დ. ზ.).

ბ) ამერიკას ეგონა, რომ რუსეთს ეკონომიკურად დაანგრევდა სანქციებით, მაგრამ ჩემი ფეხები, იქით ენგრევათ ეკონომიკა (არც ეს არ მოგესმათ. დ. ზ.).

გ) ერთადერთი შანსი იმისა, რომ ამერიკამ მისივე პროვოცირებული ომი (კი, კი, ასე ამბობენ. დ. ზ.) არ წააგოს, არის ის, რომ გააფართოოს ომის არეალი, ჩართოს ამ ომში სხვა ქვეყნები (მიხვდით ხომ საით უბერავს ნიავი? დ. ზ.), რითაც რუსეთს გამოიყვანს აგრესორად ევროპელთა თვალში, რადგან უკვე აშკარა ხდება ევროპელ ლიდერთა უკმაყოფილება ამერიკის მიმართ რუსეთთან ურთიერთობის გაფუჭების გამო (ამათ მგონი ევროპა ალტინფოსგან ვერ გაურჩევიათ. დ. ზ.).

დ) და ამას შესწირა ამერიკამ შვეიცარიის მრავალსაუკუნოვანი საბანკო სისტემა (აღიარეთ, რომ ასეთ დასკვნას, მიუხედავად ყოველივე ზემოთქმულისა, მაინც არ ელოდით. დ. ზ.).

აი, ყველაფერ ამაზე მიდის მსჯელობა, აზრთა გაცვლა-გამოცვლა, შიგადაშიგ კამათიც კია რაღაც არაარსებით დეტალებზე. აგინებენ ტაკიმასხარა ზელენსკის, ომს მოწყურებულ მანიაკ ნაცებს და მათთან გათანაბრებულებს (ამ უკანასკნელებში მოიაზრება ყველა უკრაინის მხარდამჭერი პროდასავლელი), აღფრთოვანებულები არიან ბატონი ბიძინას უდრეკი მამულიშვილობით და სწამთ, რომ ღმერთი არ გაგვწირავს აშუშუსგან განაწირსა.

მე არ ვიცი ამას რა შეიძლება ეშველოს! ეს ყველაფერი მხოლოდ პირიქითა ფეისბუქში რომ ხდებოდეს, რა გვიჭირდა, მაგრამ ხომ ვიცით, რომ მთელი სახელისუფლო პროპაგანდა ამაზე დგას და დგას იმიტომ, რომ საზოგადოების გარკვეულ ნაწილში მსგავს ბოდვებს ჯერაც გასავალი აქვს?

მოკლედ, რა დავაშავეთ ასეთი უფლის წინაშე და რით დავიმსახურეთ მსგავსი, ბოდიში მომითხოვია და საყლევეთი, არ ვიცი, მაგრამ რაღაც სერიოზული რისხვა რომაა ჩვენ თავს მოწეული, ფაქტია.