ისტორიკოსი, ბექა კობახიძე;
რას გავს ქართული პროტესტი: 2000-იან წლებში ქართული საფეხბურთო გუნდები ყველასთან და ყველაფერთან რომ აგებდნენ და მაყურებელი აღარ დადიოდა სტადიონზე, მაგრამ ფეხბურთისადმი სიყვარული არსად გამქრალა. წარმატების ოდნავი პატარა ნიშანი უნდოდა ხალხს, რომ სტადიონი გაევსო. მახსოვს, 2013 წელს გორის დილა ევროპა ლიგის პლეიოფამდე მივიდა და პირველი მატში ვენის რაპიდთან გასვლაზე 0:1 წააგო. საშინაო მატჩი ჯგუფურ ეტაპზე გასვლის შანსს ტოვებდა. გორის დილას საგულშემატკივროდ პირთამდე გაივსო ლოკომოტივის სტადიონი.
შეიძლება პრიმიტიული შედარებაა, მაგრამ აზრი მგონი სწორია: 2024-25 წლებში სახალხო მოძრაობა სამჯერ დაამარცხეს კუნთებით: 2024 წლის გაზაფხულზე, მერე “არჩევნებში” და ბოლოს 2024 წლის 28 ნოემბერს მოყოლებულ პროტესტში. პროტესტი არსად გამქრალა, ალბათ ის უფრო დიდიც არის, ოღონდ პასიურ ფორმაში. შიდა პოლიტიკურ ლიდერშიპში ან საერთაშორისო პოლიტიკურ გარემოში ადამიანებს “გორის დილას” დანახვა მაინც სჭირდებათ მინიმუმ, რომ აენთონ.
მოვა ეგ მომენტიც, აუცილებლად მოვა. გორის დილაც იქნება და კვარაცხელიაც. დიუშენის სინდრომით დაავადებულ ბავშვთა დასახმარებლად გამართულმა ფანდრაიზინგმაც აჩვენა თუ რამხელაა საზოგადოებაში მზაობა, რომ გამოჩენილი მომენტისთანავე ფეხზე დადგეს.
კომენტარები