“რამდენი ბრძოლა დასჭირდა რომ “ინფექციურს” ჭერი ჰქონოდა… ვეღარ მოასწრო, აღარ დასცალდა…” – გიორგი ბერიძე

ინ­ფექ­ცი­უ­რი სა­ა­ვად­მყო­ფოს პი­არ­მე­ჯერი გი­ორ­გი ბე­რი­ძე, სოციალურ ქსელში, წერს:

მადლობა თითოეული წუთისთვის, ნდობისთვის, მხარდაჭერისთვის, ადამიანობის, კაცობის, ღირსების, პროფესიონალიზმის უამრავი მაგალითისა და უკიდეგანო სიკეთისთვის… რამდენი და რომელი ერთი გავიხსენო, რაც ცხოვრების გაკვეთილად აქციეთ ჩემთვის… რამდენი ბრძოლა, ნებისყოფა, სიბრძნე, დიპლომატია და შეუპოვარი ბრძოლა დასჭირდა ინფექციური პათოლოგიისა და შიდსის ცენტრს საკუთარი ჭერი ჰქონოდა… ვეღარ მოასწრო, აღარ დასცალდა… ნათელი თქვენს სულს ბატონო თენგიზ და მარადიული ხსოვნა… ღირსებით იცხოვრეთ და დატოვეთ კვალი ნათელი.

გიორგი ბერიძე, გამოცემა “ამბებთან”, ამბობს:

“ბოლო დროს მისი ჯან­მრთე­ლო­ბის მდგო­მა­რე­ო­ბა გა­უ­ა­რეს­და იმის გამო, რომ ფეხი მო­ი­ტე­ხა. ოპე­რა­ცი­ამ წარ­მა­ტე­ბით ჩა­ი­ა­რა, თუმ­ცა მისი თან­მდე­ვი და­ა­ვა­დე­ბა, რაც ქრო­ნი­კუ­ლად ჰქონ­და, ონ­კო­ლო­გია, გა­ურ­თულ­და… ის წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჰქონ­და მას, თუმ­ცა არ პროგ­რე­სი­რებ­და. ბოლო პე­რი­ოდ­ში მა­ინც გა­აქ­ტი­უ­რე­ბა და­ი­წყო. მკურ­ნა­ლობ­და სა­ქარ­თვე­ლო­ში, ქი­მი­ურ გა­დას­ხმებ­საც იკე­თებ­და. პე­რი­ო­დუ­ლად უცხო­ეთ­ში ინ­ტერ­ნე­ტით, ტე­ლე­ფო­ნით დარ­გის ცნო­ბილ სპე­ცი­ა­ლის­ტებ­თან, თა­ვის უცხო­ელ კო­ლე­გებ­თან და მე­გობ­რებ­თან კონ­სულ­ტა­ცი­ას გა­დი­ო­და. სა­ბო­ლო­ოდ კი მისი გა­დარ­ჩე­ნა ვე­ღარ მო­ხერ­ხდა.

თბი­ლის­ში არ ვარ და რო­გორც მო­მა­წო­დეს ინ­ფორ­მა­ცია, გული წუ­ხელ გა­უ­ჩერ­და, მაგ­რამ რე­ა­ნი­მა­ცი­უ­ლი ჩა­რე­ვით მა­ინც შეძ­ლეს გუ­ლის ამუ­შა­ვე­ბა, გან­მე­ო­რე­ბით კი ეს ვე­ღარ მო­ხერ­ხდა. იმ­დე­ნად და­სუს­ტე­ბუ­ლი იყო, ორ­გა­ნიზ­მმა ვე­ღარ გა­უძ­ლო. სამ­წუ­ხა­რო ის არის, რომ ყვე­ლა­ზე დიდი ოც­ნე­ბა და წლე­ბის მან­ძილ­ზე ნაბ­რძო­ლი სა­კი­თხი – ერ­თად გა­დავ­სუ­ლი­ყა­ვით ინ­ფექ­ცი­უ­რი სა­ა­ვად­მყო­ფოს ახალ შე­ნო­ბა­ში, ეს ვერ მო­ხერ­ხდე­ბა.

ეს არა მარ­ტო ჩვე­ნი კო­ლექ­ტი­ვის­თვის და ჩვე­ნი ექი­მე­ბის­თვის, სრუ­ლი­ად სა­მე­დი­ცი­ნო პერ­სო­ნა­ლის­თვის თენ­გიზ ცერ­ცვა­ძის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა დიდი და­ნაკ­ლი­სია. წა­ვი­და დიდი მო­აზ­როვ­ნე, მეც­ნი­ე­რი, კარ­გი ადა­მი­ა­ნი და­აკ­ლდა ჩვენს რე­ა­ლო­ბას. პირ­ველ რიგ­ში, ის პა­ცი­ენ­ტის­თვის იყო თა­ნა­მო­აზ­რე, გვერ­დში მდგო­მი, მისი ჭი­რის გამ­ზი­ა­რე­ბე­ლი… პი­რა­დად მე მად­ლო­ბას ვუხ­დი იმ ნდო­ბის­თვის, ერ­თგუ­ლე­ბის­თვის, ადა­მი­ა­ნუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის­თვის, რო­მე­ლიც მას­თან მუ­შა­ო­ბი­სას მქონ­და, გან­სა­კუთ­რე­ბით პან­დე­მი­ის პე­რი­ოდ­ში. ერ­თად რთუ­ლი გზა გა­ვი­ა­რეთ… მის­გან ბევ­რი რამ ვის­წავ­ლე, რა­საც ცხოვ­რე­ბა­ში ვე­რას­დროს და­ვი­ვი­წყებ.”