გელა კურტანიძე, შოთა ნიშნიანიძის ცნობილი ლექსის შარჟს აქვეყნებს:
“ორშაბათს კორონა გავიცანი,
ნახატი ჩინური ყალმისანი,
თავზე მოხვეული ვირუსები
ოთხშაბათს გამიხდა სატკივარი.
ხუთშაბათს სინჯები გავაგზავნე
და თავს მოსაკლავად ვიმეტებდი,
ლეგა ღრუბელივით მომეძალა,
ჩემი ეჭვები და იმედები.
პარასკევს პასუხი მომივიდა,
ვაიმე ბედო უკეთურო!
დაავადებულხარ გნოლივითა,
და თავს მიხედეო, უბედურო.
თეთრად გავათენე პარასკევი,
ფიქრში გავათენე შაბათ–კვირე,
დანძრეული მაქვს–თქო, დავასკვენი,
ჰოდა, თავის მოკვლაც დავაპირე.
მოვიდა მეორე ორშაბათი,
ისევ არ მეშვება ის უღმერთო,
სიცხემ დამიარა კოჭებამდი,
და ჯანმრთელობა მისურვეთო.
მე ახლა თავის მომკვლელი ვარ?
უნდა სხვანაირად ვსძლიო სვე–ბედს,
მე ვიცი, რაცხა ოხერი ვარ,
ლექსებს გადავწერ, ვიოცნებებ.
…………………………………………………..
ღმერთია ჩემი მწყალობელი
მე კი–იმ უღმერთოს მგალობელი
ბოდიში, შოთა ბიძია, სიცხიანი ვარ, მეპატიება.”
კომენტარები