“მომღერალ ზენონ-იმედა იარაჯულთან ის ანტიკანონიკური მოსაყდრე შიო – მართალია!” – ტიგინაშვილი

1)სუსის კრებსებსა და მრევლში (თვითმხილველები, მომჩივანნი) მასზე არსებობს აურაცხელი ფაქტები არატრადიციული სექსუალური ურთიერთობების, რაც, მართალია საერო-სამოქალაქო თუ სისხლის სამართლის კოდექსით არ არის დასჯადი ქმედება, თუმცა საეკლესიო კანონიკისა და ზნეობრივი განწესების მიხედვით ეს არის უმძიმესი ცოდვა და მისი ჩამდენი სასულიერო პირი ექვემდებარება ხარისხიდან განკვეთასა და უზიარებლობას;

2)ზენონ-იმედას ამავდროულად ბრალი ედება კრიმინალიზებულ ცოდვებში – სექსუალურ შევიწროვებაში (პარტნიორების იძულება და თანამდებობრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება) და საეპარქიო ფინანსების არაკეთილსინდისიერ განკარგვაში;

3)ზენონ-იმედა, ნაცვლად სინანულისა, ცდილობს რომ საკითხი დასვას მზაკვრულად და მიმართოს სპეკულაციებს. მაგალითად: იგი, მის მიმართ წაყენებულ ბრალდებებს ასაღებს “პროდასავლური კურსის” წინააღმდეგ წარმოებულ ბრძოლად, რითაც აქცენტის გადატანას ცდილობს საკუთარი პასუხისმგებლობიდან და მისდამი არსებულ ვიწრო თუ კონკრეტულ დავებს – გლობალურ კონტექსტში განაზოგადებს, რათა კვალი არიოს და ჯავშან-ალიბი მოისხას;

4)ზენონ-იმედას მიერ უსინდისოდ წამოწყებულ თავდაცვით რიტორიკასა და შინაარსს – მხარს უბამს მეინსტრიმული და ისტეროიდული მედია, რომელიც ყველგან კრემლის კუდს დაეძებს (ცხადია, ზოგჯერ სამართლიანადაც!). შესაბამისად, პოლიტკორექტულობის, ტენდენციურობის, პირადი სოლიდარობისა თუ სხვა სუბიექტური მიზეზების გამო აღნიშნული “მღვდელმთავარის” რეალურ მდგომარეობაზე პრესა არაფერს, ან ძალიან ზედაპირულად იტყვის, რადგან საგულდაგულოდ შეიფუთება და ინტერპრეტირდება მისი დასჯის სავსებით ლეგიტიმური, ლოგიკური და საფუძვლიანი მხარე (მიუხედავად, თავად დამსჯელის მოტივებისა!).

5)ზენონ-იმედას გულაჩუყებული აპოლოგეტების პოპულისტური (საუკეთესო შემთხვევაში – უნებლიე!), “კოლეგიალური” და უნამუსო მცდელობა – როგორმე საკითხი განსხვავებულ ჭრილსა და კონტექსტში გადაამისამართონ, პრობლემა წარმოაჩინონ მხარეებს შორის მსოფლმხედველობრივ ავერსიად, უბრალოდ ვექტორულ და მანიქეისტურ ბრძოლად, ანუ დაპირისპირებად “კეთილსა და ბოროტს შორის”, რომელიც ითარგმნება – კონფრონტაციად პროდასავლურობასა და პრორუსობას შორის, – განწირულია გაწბილებისთვის და გათვლილია არაკომპეტენტურ, ემოციურ და დილეტანტურ მასაზე.

6)ზენონ-იმედა ყველას შეეხება, გარდა კათოლიკოს-პატრიარქისა. მისივე თქმით პირველიერარქს არ სურს მისი დასჯა და ეს ნამდვილად ძალზე საგულისხმო, სარწმუნო, სიმბოლური და უეჭველია, რადგან ტრადიციულად, ყოველმხრივ დესაკრალიზებულ, უწმინდურ და ამორალურ პირებს რაღა თქმა უნდა სახელდობრ ილია II ლობირებს ეკლესიაში. როგორც არქიმანდრიტი ილია (ნასიძე) იტყოდა: “ჩვენი უწმინდესი ყველას პატიობს ყველაფერს, რათა დაანახოს სხვებს, რომ დიდია უფალი”! (უცნობია თუ “უფალში” ვის გულისხმობს და “დიდის დანახვებაში” – რას).

P.S. მომღერალ იმედასთან, თუნდაც ის ანტიკანონიკური მოსაყდრე შიო – მართალია! უბრალოდ, მთელი უბედურება და ორმაგი ტრაგედია ის არის, რომ ჰედონისტურ ლობთან ბრძოლას ის იწყებს წვრილფეხა რქოსნებიდან და არ, თუ ვერ აყენებს საკითხს უშუალოდ ილია II-ის მიმართ გაჟღერებული ბრალდების განსახილველად!