“მე რა ვქნა, მე?!” – ფოტო

ანალიტიკოსი, ზურაბ ბატიაშვილი:

რამდენადაც ჩემი ერთ-ერთი პროფესია აღმოსავლეთმცოდნეობაა, ძირითადად ვიკვლევ, ვწერ და ვსაუბრობ ხოლმე ახლო აღმოსავლეთის კონფლიქტების შესახებ.

აქამდე ამა თუ იმ კონფლიქტის მონაწილე რომელიმე მხარეს თუ არ მოეწონებოდა ჩემი პოზიცია, ძალიან მარტივად დამაბრალებდა ხოლმე მეორე მხარის აგენტობას და ამით სრულდებოდა საქმე.

ასეთ სიტუაციას ისე შევეჩვიე, რომ აღარც კი ვრეაგირებდი ამ სისულელეებზე. ჩავთვალე, რომ ასეთი მდგომარეობა ამ პროფესიის თანმხლები ატრიბუტია.

ზოგადად ახლო აღმოსავლეთში განათლების დონე დაბალია და ამიტომ, პოპულარულია შეთქმულებების თეორიები. ყველა ხელისუფლებას აწყობს რომელიმე სხვა ქვეყანას ან ძალას (დაახლოებით ისეთებს, “რამდენიმე ოჯახი რომ მართავს აშშ-ს”) გადააბრალოს ის პრობლემები, რომელში ცხოვრებაც ამ ქვეყნის მოქალაქეებს უწევთ ხოლმე. აბა საკუთარ კუდს ხომ არ მოიჭრიან?!

ახლა ირკვევა, რომ საქართველო ეწევა ახლო აღმოსავლეთს და აქაც დაიწყეს “კუდიანებზე ნადირობა”. ანუ გამოდის, რომ “მაწინაურებენ” და აწი დასავლეთის “აგენტიც” ვხდები.

მაგრამ ახლა ცოტა არ იყოს, დავიბენი. თუ სხვა “ენჯეოშნიკები” მკვეთრად დასავლეთის “აგენტები” ხდებიან, მე ერთდროულად აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ქვეყნების (თან არაერთის) “აგენტი” გამოვდივარ.

მაგრამ ერთდროულად განა რამდენი ქვეყნის “აგენტი” შეიძლება იყოს ერთი ადამიანი?

“მე რა ვქნა, მე?!” ???