“ხელოვნური, გაჩალიჩებული საცობები – გზა არის ამათ ხელში იარაღი, გადატენვა რომ არ ჭირდება ისეთი”– გოგა გაგნიძე

ისტორიკოსი, გოგა გაგნიძე:

გუშინ მოვხვდი პირველად აქამდე გაგონილ, საარაკო საცობში. მანამდე რაღაც მანქანებით ვახერხებდი არიდებას, მაგრამ ხომ უნდა იგრძნო შენი ხალხის ტკივილი…

1 საათი რომ დამჭირდა 1 კილომეტრის გასავლელად, დავიწყე ამ უნიკალური მოვლენის კირკიტით დაკვირვება.

ბევრ ქვეყანაში ვყოფილვარ, როგორც მძღოლი, თუ ქვეითი. ირანის გარდა, გზა ყველგან ამ ორზეა ორიენტირებული, რომ ის იყოს უსაფრთხო, უსტრესო, ადამიანში არ შექმნას დამატებითი წნეხი, ისედაც მრავალრიცხოვანი ურბანული წნეხის კვალდაკვალ.

აი, თბილისი (ვგონებ ბათუმიც) კი უკუღმაა. აქ გზა არის დამიზნებული სტრესი, ზეწოლა, თავში ჩარტყმა, ადამიანის ხელოვნურად გაჭედვა ფიზიკური და ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით.

გზა არის ამათ ხელში იარაღი, გადატენვა რომ არ ჭირდება ისეთი, ხოცე მწყერი ულევად.

კონკრეტულად?

გინახავთ საცობი ვინმეს ფეხით დაეტოვებინოს? რამდენი ვფიქრობთ ხოლმე ამაზე? ბევრნი, მაგრამ მხოლოდ ვფიქრობთ.

ეს ამათ კარგად უწყიან. საცობში დაკარგული ჩვენი დრო მათი წმინდა მოგებაა. დროზე მძიმე დანაკარგია ადამიანური ღირსება, ბენზინზე სწრაფად რომ იწვის და ვერსად გადაავსებ. ისიც კარგად უწყიან, რომ საცობის მერე ყველაფერზე თანახმა ხარ, დაბერტყილი ტომარასავით.

სახეში მოწოლილი სისხლით, გულ-ბოყვში ჩაბრუნებული ბალღამით მომლოდინე ათასობით მძღოლი, თუ მგზავრი ქმნის ტოქსიკურ სიმბიოზს, იგივე ანტიბიოზს ამათთან.

ქართული საცობი, ეს არის ენერგიის ერთი მიმართულებით გადაქაჩვის სადგური, სახლში გალახული შედიხარ, დილიდან მომდევნო სესიამდე.

ყალბია ნუგეში, რომელიც იკითხება ცარიელ სახეებზე: ,, სამაგიეროდ მარტო არ ვარ ამ ნეხვში”.

ხელოვნური საცობები გზებზე იწვევენ საცობებს აზროვნებაში, განვითარებაში, აზრში, უკეთესისკენ სწრაფვაში, პროტესტსა და კრიტიკაში, დეჰუმანიზაციას, დესოლიდარიზაციას და სხვა მრავალ დე-ს.