ჟურნალისტი, ტელეკომპანიის “კავკასია” დირექტორი, ნინო ჯანგირაშვილი:
ბევრი წელია სატელევიზიო ჯოჯოხეთში ვარ. ახლა რა გვიჭირს, ჯოჯოხეთი მაშინ უნდა გენახათ, როცა ტელევზია პოპულარობის მოპოვების ერთადერთი საშუალება იყო, თან სულ რამდენიმე, და ყველა გეძალებოდა ისტერიულად.
წლების წინ შემძულდა საბავშვო გადაცემები და ყოველთვის ვერიდებოდი ჩვენთან ასეთ გადაცემებს. ეს იყო ფაქტურად ადამიანებით ვაჭრობის, სრული სიგიჟის, კორუფციის, აღებ–მიცემობის სივრცე.მინახავს სახედაკარგული მშობლები, რომლებიც მზად იყვნენ ვალები აეღოთ, ყველაფერზე წასულიყვნენ, ოღონდ შვილი ტელევიზორში გამოჩენილიყო. მინახავს ამ “უზენაესი“ მიზნით შეპყრობილი, მშობლებისგან მოწამლული და დასტრესილი ბავშვები, რომლებსაც თავში ჩაუდეს, რომ ეს არის მთავარი და ამისთვის ყველაფერი უნდა გააკეთო.მინახავს ე.წ. პედაგოგები, რომლებიც ამ შეშლილ მშობლებს ყვლეფდნენ დაუსრულებლად. ეს იყო ერთი დიდი კორუფციის, სიგიჟის და სიბინძურის კონვეიერი, ადამანებს სახეს რომ აკარგვინებს ისეთი.რაც ეს სისტემა კარგად შევიცანი, მას შემდეგ შემძულდა ე.წ. საბავშვო გადაცემები, რომლებიც სინამდვილეში საბავშვო კი არა, პათოლოგი მშობლების ამბიციების დაკმაყოფილების, ბავშვების ექსპლუატაციის და დასახიჩრების გზა იყო.მგონი ზომაზე მეტადაც კი დამსტრესა ამ ამბავმა, იმდენად, რომ ჩემი შვილი საერთოდ არ გამომიჩენია ცხოვრებაში არცერთი კამერის წინ, ამ ბანძ “ოთხკუთხედ ყუთში“. ფაქტიურად ფობიად მექცა.და ეს ფობია გამიცოცხლა იმან, რაც საზმაუს ეთერში ვნახე. იმდენად შემზარავი იყო, რომ რამის დაწერაც გამიჭირდა. შემზარავია ამ ბოროტმოქმედების გაპრავების მცდელობაც. ბავშვებს მოეშვით, დასტრესილები იყვნენო. კი, მჯერა, რომ დასტრესილები იყვნენ. ასეთი სატელევიზიო წარმოჩინებები ხომ სინამდვლეში ბავშვებისთვის კი არა, მათი მშობლებისთვის კეთდება, ვის აინტერესებს ბავშვი რას გრძნობს და რას განიცდის. მთავარია მშობელმა მერე ნაცნობ–მეგობრებს, თანამშრმლებს აჩვენოს, რომ მისი შვილი “ტელევიზორში იყო“. ამ “დიდ ამოცანას“ ყველაფერი შეიძლება შეეწიროს.
ადამიანს ბუნებრივად აქვს თანდაყოლილი ინსტიქტი, რეაქცა მისცეს გარშემო მომხარს. როცა შენს გვერდით, შენი მეგობარი მოწყვეტით დაეცემა, შეუძლებელია რეაქცია არ გქონდეს და ძეგლივით გააგრძელო დგომა. წარმოიდგნეთ, რა უქნეს ამ ბავშვებს, რომ ეს ინსტიქტი გაუქრეს. დამნაშავეები არიან ამ ბავშვების მშობლები, მასწავლებლები და ყველა, ვინც მათ ეს დამართა. მარტო მორალური პასუხისმგებლობა არ არის აქ. სამართლებრივადაც დასჯადია ის, რაც მოხდა იმ დაწყევლილი არხის ეთერში.
















კომენტარები