პოლიტიკოსი, ირინა სარიშვილი:
10 თვის ბავშვი წყალში დაინახეს როცა ქვევრს თავი მოხადეს და ისევ თავზე დაახურეს. ეს კადრი გახსოვთ?მაშინ ამდენი არ აღშფოთებულა.დღეს თითქმის ყველა ბავშვის დაცემაზე წერს და გარშემო მყოფთა გულგრილობას გმობს.რა ხდება, გამოვსწორდით, უკეთესები გავხდით თუ ბავშვების სიყვარული ვისწავლეთ?
როგორ ფიქრობთ, ამ შემზარავ ფაქტებს საფუძვლად პოლიტიკა უდევს თუ მიზეზი ბევრად ღრმაა და ზოგჯერ ზედაპირზე არც ჩანს?უმრავლესობას შვილი უნდა სრულფასოვანი ოჯახის ატრიბუტად ან უბრალოდ მარტო რომ არ იყოს და შვილიც ისეთი უნდა იყოს როგორიც თვითონ წარმოუდგენია, თვითონ უნდა ასე – ეს დამოკიდებულება შეიცვალა?აღარაფერს ვამბობ შვილად აყვანაზე, როცა ბავშვი მინიმუმ ჯანმრთელი უნდა იყოს, მერე სხვა მოთხოვნებიც ჩნდება… ასე არ არის?ქუჩაში მოწყალებისთვის გამოსულ ბავშვებს, დაუბანლებს, მოუვლელებს, როცა საკუთარი თავით კმაყოფილები ხურდებს მიუყრით, რამდენი ჩაეხუტებით, აკოცებთ?კიდევ რამდენი რამის დაწერა შეიძლება ეგეც ხო ვიცით?ხოდა ეგებ აქედან იწყება ყველაფერი და მერე მოდის დანარჩენი – სხვისი შვილის დაწყევლიდან დაკიდებამდე.
ერთადერთი რისი და ვისი შველაც შეიძლება დღეს, ისევ ბავშვებია რომ ამ უმრავლესობას არ დაემსგავსონ.როგორ? აი თუნდაც ამ ბოლო შემზარავ მაგალითზე – რაც უნდა გააკეთონ დღეს იმ ბავშვების მშობლებმა რომლებმაც სიმღერა გააგრძელეს – დაელაპარაკონ შვილებს, გაუბრაზდნენ, აუხსნან რომ როცა ვინმეს მათი დახმარება ჭირდება, არ დაუჯერონ არავის და შიშს და მორჩილებას გადააბიჯონ, დიახ, მორჩილებას, რომელიც ბავშვს მონად აქცევს!ამ დაჭაობებულ საზოგადოებაში სხვას აღარაფერს, არც აქ მოთქმას აზრი არა აქვს და ეგებ ეს მაინც გავაკეთოთ, მშობლებო!
კომენტარები