,, განსაკუთრებით მძიმეა, რომ დედას ისე მიაბარებენ მიწას, რომ შვილს ამ ბოროტი რეჟიმის გამო მისი დატირების შესაძლებლობაც არ მიეცემა” – რომან გოცირიძე

ეკონომისტი, ყოფილი პარლამენტარი, რომან გოცირიძე ემიგრაციაში მყოფ გიგი უგულავას უსამძიმრებს, რომელსაც დედა გარდაეცვალა:

,,თუ გახსოვთ ნუცა ალექსი მესხიშვილის ფილმი “ბედნიერება”, რომელსაც “დატირებადაც” მოვიხსენიებთ ხოლმე ზაირა არსენიშვილის მოთხრობის სათაურიდან გამომდინარე. ემიგრაციაზეა, იმაზე, თუ როგორ აქცევს ქვეყნის განუსაზღვრელი დროით დატოვება ყველაზე პირად ტრაგედიასაც კი აბსურდულ და მტკივნეულ დისტანციად. სოფელში გარდაცვლილ კაცს ცოლი, რომელიც იტალიაში მუშაობს და ოჯახს არჩენს, ტელეფონით დასტირის-მისი ხმა კი დინამიკით მთელ სოფელს ესმის.

„დატირებაში“ ემიგრანტი ოჯახიდან შორს არის ეკონომიკური აუცილებლობის გამო: მან ქვეყანა დატოვა, მისი არყოფნა მტკივნეულია, თუმცა არჩევანის ელემენტი მაინც არსებობს.

არსებობს ემიგრაციის სხვა ფორმაც-იძულებითი, პოლიტიკური. “ოცნების” რეჟიმის პირობებში მრავალ ადამიანს არა აქვს ქვეყანაში დაბრუნების უფლება.

„დატირებაში“ ადამიანი სამშობლოს ტოვებს იმისთვის, რომ ოჯახი შეინახოს, პოლიტიკური დევნის პირობებში კი ადამიანი სამშობლოს ტოვებს იმისთვის, რომ თავი გადაირჩინოს. პირველ შემთხვევაში ემიგრაცია ეკონომიკური არჩევანია, მეორეში-იძულებითი გადასახლების ფორმა. დევნილ პოლიტიკოსს თავისუფლების დაკარგვის საფრთხე ემუქრება.

ყველაზე მწარე ირონია ის არის, რომ სამშობლოს დატოვება ორივეს შემთხვევაში შეიძლება ერთგვარ „დატირებად“ იქცეს-ერთს ოჯახის, მეორეს კი საკუთარი ქვეყნის პოლიტიკური მომავლის გამო.

გიგი უგულავასთან დაკავშირებით ორივე შემთხვევასთან გვაქვს საქმე.

ვუთანაგრძნობ გიგის დედის გარდაცვალებას-განსაკუთრებით მძიმეა, რომ დედას ისე მიაბარებენ მიწას, რომ შვილს ამ ბოროტი რეჟიმის გამო მისი დატირების, უკანასკნელ გზაზე გაცილების და დამშვიდობების შესაძლებლობაც არ მიეცემა.“