“დასაცინი ციხიდან თავდახსნილი, მაცივარ- და ტელევიზორ-ამოიღლიავებული პატარა ბიჭები კი არ არიან, ჩვენ ვართ, იმპოტენტი და ფარისეველი სოციუმი” – ზურაბ გურული

კარგია რომ არ იციან იმ ახალგაზრდებმა ციხეში როგორი წესებია; ნეტავ საერთოდ არავინ იცოდეს ციხეში ქცევის წესები. ნეტავ არც “ქუჩის აკადემია” არსებობდეს და არც მაგ დაწყევლილი აკადემიის აკადემიკოსები.

ნეტავ ციხეშიც მხოლოდ ისინი ისხდნენ, ვინც უნდა ისხდნენ და ისინიც ისეთ პირობებში ისხდნენ, რომ კიდევ უფრო კი არ გაბოროტდნენ, არამედ მშვიდად ფიქრის საშუალება ჰქონდეთ.

ნეტავ ისეთი საზოგადოება გვქონდეს, რომ მხოლოდ სოციუმიდან ფიზიკური იზოლაცია იყოს ყველაზე დიდი და სასტიკი სასჯელი.

ნეტავ… ნეტავ …

კარგია რომ საპროცესო გააფორმეს იმ ახალგაზრდებმა და ციხიდან გამოვიდნენ. იმ საზოგადოებაში, რომელსაც ის ვერ გადაუწყვეტია, წინასწარ დაგეგმილ “არჩევნებში” მონაწილეობა მიიღოს თუ არა, პრინციპულობა უაზრობა ხდება ისედაც, რადგან კაცისა და არაკაცის გასარჩევი ზღვარი წაშლილია.

დასაცინი ციხიდან თავდახსნილი, მაცივარ- და ტელევიზორ-ამოიღლიავებული პატარა ბიჭები კი არ არიან, ჩვენ ვართ, იმპოტენტი და ფარისეველი სოციუმი, რომელსაც მათი დაცვა არ შეუძლია უსამართლო სასჯელისაგან, მაგრამ სამაგიეროდ მათი მორალური გასამართლება შეუძლია ციხის წესებით.

ისე კი, რატომ იცის ყველამ ასე კარგად ციხის წესები? უნდა იცოდნენ?