ანალიტიკოსი, ზურაბ ბატიაშვილი:
ჩაერთვებიან თუ არა ქურთები ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე დიდ ომში?
– ამ კითხვაზე პასუხი ურთიერთგამომრიცხავია – კი და არა (ვიღაც ჩაერთვება და ვიღაც არა და რამდენი და რა მოტივით ჩაერთვება ეგაა ახლა მთავარი);
– მიზეზი კი ისაა, რომ ქურთები 4 ქვეყანაში (თურქეთი, ირანი, ერაყი და სირია) ცხოვრობენ და 40 მილიონზე მეტი არიან. მათ არ აქვთ თავიანთი სახელმწიფო და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, არ აქვთ არც ერთიანობა თითქმის არცერთ საკითხში (ამაში ქართველებს გვანან);
– ამ მომენტისთვის საუბარია იმაზე, რომ ომში ჩაერთვება ირანიდან ერაყში დევნილი 6 პარტიის ალიანსი, მაგრამ მათი ძალები (ქვევით მოტანილ ჩრდილოეთ ერაყის რუკაზე აღნიშნულია ლურჯი ფერით) ძალიან სუსტია (მაქსიმუმ რამდენიმე ათასი), რაც ამ მომენტისთვის ირანისთვის სერიოზულ საფრთხეს არ წარმოადგენს (პირიქით, ომის დაწყების შემდეგ ირანმა დაბომბა ერაყის ქურთისტანში მდებარე მათი ბაზები, რასაც ქურთ მებრძოლებში მსხვერპლიც მოჰყვა);
– ამ ჯგუფებს ტერორისტულ ორგანიზაციად მიიჩნევს არამხოლოდ ირანი, არამედ თურქეთიც, რადგან მასში გაწევრიანებული არიან PKK-სთან აფილირიებული პირებიც. ანკარის ფაქტორი კი ხელწამოსაკრავი ფაქტორი არ არის ჩრდილოეთ ერაყში, სადაც მას გარკვეული ტერიტორიებიც აქვს დაკავებული (რაც რუკაზე აღნიშნულია წითელი ფერით);
– სხვა საქმეა საკუთრივ ერაყის ქურთისტანის ძალები (მათი მებრძოლების რაოდენობა ათეულ ათასობითაა), რომლებიც თავის მხრივ ორად (მემარჯვენეები და მემარცხენეები) არიან გაყოფილები და რუკაზე აღნიშნულია ყვითელი (მემარჯვენეები) და მწვანე (მემარცხენეები) ფერებით. მათ წარსულში სამოქალაქო ომიც ჰქონდათ ერთმანეთში. მაგრამ ახლა ეს არაა მთავარი. მთავარი ისაა, რომ მათ

ლიდერებს ელაპარაკება ტრამპი და დეტალებზე ესაუბრებათ მოსადი და CIA;
– ბუნებრივია, ერაყის ქურთისტანის ლიდერებს არ სურთ ისეთ თავგადასავალში წასვლა, რომელიც კაცმა არ იცის, ზუსტად როდის და რა შედეგიდ დასრულდება. მითუმეტეს, უყურებენ სირიელი ქურთების მაგალითს, რომლებმაც წლების განმავლობაში ISIS-ის წინააღმდეგ იბრძოლეს, მაგრამ ბოლოს მაინც ჯიჰადისტებს შეატოვეს;
– ჩვენ არ ვიცით, ზუსტად რა სახის გარანტიებს ითხოვენ ქურთი ლიდერები და რა სახის ვაჭრობა მიმდინარეობს დახურულ კარს მიღმა ქურთებს, ისრაელსა და აშშ-ს შორის. მასზე მინიშნებები შეიძლება გამოჩნდეს იმ შემთხვევაში, თუ დავინახავთ არა რამდენიმე ათასიანი ირანული ქურთული ძალების, არამედ ჩრდილოეთ ერაყის ქურთული ძალების ამოძრავებას;
– ჩრდილოეთ ერაყის ქურთებს ოფიციალურად ავტონომია (დე-ფაქტო კი დამოუკიდებლობა) ისედაც აქვთ. ჩემი აზრით, ერთადერთი, რაც მათ ბრძოლებში ჩართვის სანაცვლოდ შეიძლება მოითხოვონ, ეს ერაყის ქურთისტანის დე-იურე დამოუკიდებლობა (საერთაშორისო დონეზე აღიარება) და სამხედრო დახმარების გარანტიებია;
– შეიძლება ეს მოხდეს? დღევანდელ სამყაროში ალბათ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს. შეთანხმდებიან მხარეები ამ საკითხზე? ისრაელი წლებია მზადაა ერაყის ქურთისტანის აღიარებისთვის. ვაშინგტონი? მისი პოზიცია ალბათ მალე გამოჩნდება;
– შეძლებენ თუ არა მხარეები ამ საკითხზე შეთანხმების მიღწევას, ჩემი აზრით, მივხვდებით იმით, ჩაერთვებიან თუ არა ერაყელი ქურთები ბრძოლებში.














კომენტარები