პატრულებმა ერთურთს გადახედეს და მწერალი პატრული ამბობს… – მწერალი და მწერალი პატრული

მწერალი, ლუკა ბაქანიძე, სოციალურ გვერდზე Lukrecio Bakanidze, 9 აპრილს თავსგადამხდარ ისტორიას წერს:

“ზედ ჩემი სახლის კარწინ მაჩერებს პატრულა.

– თქვენი პირადობა, თუ შეილება.

– თან რო არ დამაქ, სახში დავტოვე.

– სად ცხოვრობთ?

– აგერ საიდანაც ახლა გამოვედი, აქ ვცხოვრობ.

– მისამართი მითხარით, თუ შეიძლება!

– მთაწმინდის შესახვევი 4.

– კარგი. ახლა, თუ წინააღმდეგი არ ხარ, უნდა შეგამოწმოთ.

– ოკეი, შემამოწმეთ.

და მემილიონედ ვხსნი ორი სული პატრულის წინაშე ჩანთას და ამომაქვს სიგარეტის კოლოფები, ბოთლი ჭაჭა, ორი ახოტნიჩი, შოთი.

– ბოთლში რა გისხია ?

– ჭაჭა.

– იფ კაი ჭაჭას რა ჯობს. – ხელებს იფშვნეტს.

– პლანს სად ინახავ ? – მეკითხება ცალი და მჩხრეკს.

– პლანს აღარ ვეწევი. მარტო დღესასწაულებზე.

– მერე დღეს ცხრა აპრილია ! – იღრიჭება ცალი და ახლა ნასკებს მიჩითავს. მეთქი არ ჩამიდოს ემანდ რამე.

– სუფთაა, – გულდაწყვეტით ამბობს ბოლოს.

– სახელი, გვარი ? – გაახსენდა მეორეს.

– ლუკა ბაქანიძე.

– ნასამართლევი ყოფილხართ ? – თან მობილურს უჩხიკინებს.

– არა.

– ძაან კაი. რას საქმიანობ, ლუკა ?

– ვწერ.

– ვა, მწერალი ხარ ?

– მგონი კი.

აქ ორივე ზადნავს. საბედნიეროდ, არსებობს პროფესიები, რომლის წინაშეც კრძალვა ეუფლება უბირ ადამიანს, და მარტო ამისთვის კი ღირს წერა, ძმებო.

– თავიდანვე გეთქვა. ამდენხანს აღარ გაგაჩერებდით. ჩვენ, ხელოვანი ხალხი გვერდში უნდა ვედგეთ ერთმანეთს, – ამბობს ცალი პატრული და მანქანაში ჯდება.

– ეგეც წერს – ჩურჩულით მიხსნის მეორე ცალი პატრული.

და უცებ გაანათა ტვინმა. თვალწინ დამიდგა გადაჭედილი მეტრო, მერე ავტობუსი, მერე სამარშუტო, და უფრო მაგრად გაანათა ტვინმა, პატრულის მანქანაში თავს ვყოფ და ვეკითხები:

– ვარკეთილში ხომ ვერ გამიყვანთ ? მწერლები გვერდში უნდა ვედგეთ ერთმანეთს !

პატრულებმა ერთურთს გადახედეს და მწერალი პატრული ამბობს – ეს უბანი გვაბარია, მაგრამ კაი, წამო.

რა მაგრა ასწორებს ღმერთებო. რა მაგრა ასწორებს და რა მაგრა ასწორებს მწერლობა ხანდახან, ამის დედაც.”