ცხოველთა მონიტორინგის სააგენტოს ყოფილი თანამშრომელი, ნინო ბერიძე სკანდალურ პოსტს აქვეყნებს:
,,არასოდეს დამიწერია მსგავსი შინაარსის პოსტი, მაგრამ ვეცდები რამე დავწერო…
ცხოველების სფეროში თუ როგორც ეძახით, არასოდეს ვყოფილვარ ცნობადი სახე, თუ რამე გამიკეთებია, გამიკეთებია ჩემთვის ჩუმად….
არასოდეს ვყოფილვარ პოპულისტი,არასოდეს მქონია ამბიციები, მხოლოდ ის მახარებდა, რომელიმე კატას ან ძაღლს თუ დავეხმარებოდი მცირედით…
მე ვარ ცხოველთა მონიტორინგის ყოფილი თანამშრომელი….
8წელი ვიმუშავე,უამრავი სტრესის, ცრემლის, იმედგაცრუების, დამცირების და ბრძოლის ფასად,რამაც დამინგრია ფსიქიკა და შემიქმნა მენტალურ/ფსიქიკური დარღვევები,(რომელსაც წლებია ვებრძვი და ვმკურნალობ) მაგრამ წამით არ ვნანობ იქ გატარებულ დღეებს, ყველა დღე კატის ან ძაღლის გადარჩენის იყო ჩემთვის …
ახლა უშუალოდ ჩემს სათქმელზე გადავალ:
უამრავი თანამშრომელი გაუშვიათ რიგი მიზეზების გამო, ეს იყო ქალის შეურაცხყობა,დამცირება,ფურთხება,გინება, ცხოველების არასწორ ლოკაციაზე გაშვება და ა.შ
მაგრამ არ გაუშვიათ ის თანამშრომლები, რომლებიც ძალადობდნენ თავშესაფრის ეზოში მყოფ ძაღლებზე,ხელმძღვანელობის დავალებით თუ ნებართვის გარეშე აქრობდნენ ამ კონკრეტული ტერიტორიიდან ჩემს ( და რამოდენიმე თანამშრომლის) ნალოლიავებ ძაღლებს.
ითს ოქეიიიი და მთავარი,იცით მე რის გამო გამიშვეს?
– დუბაიში ყოფნის დროს, გამიქრეს თავშესაფრის მიმდებარე ტერიტორიაზე მყოფი სამი ძაღლი, რომლებსაც ყოველდღიურად ვკვებავდით და ვუვლიდით,დავიწყე გარკვევა სად და როგორ ვითარებაში გაქრნენ;
-მივმართე აბსოლუტურად ყველას დასახმარებლად, რომ რამე ინფორმაცია გამეგო და მეპოვნა ისინი, თუნდაც სხვა ლოკაციაზე,მაგრამ არავის მოუქცევია ყურადღება,უფრო მეტიც მიმტკიცებდნენ რომ იგივე მისამარათზე გაუშვეს, სადაც ყოველდღე დღისით თუ ღამით ვეძებდი უშედეგოდ, თან იქ მყოფი მოსახლეობა მიდასტურებდა მხოლოდ წაყვანის ფაქტს და იმას, რომ მოყვანა არ დაფიქსირებულა..
ბოლოს კი იყო აგრესიული პასუხი თავდაცვის მიზნით: ნინა მე შენს ძაღლებს ვერ დავსდევ სად მიდიან და მოდიანო.
-ამ პერიოდშივე მოვკარი თვალი უამრავ კანონდარღვევას,უზუსტობას, გამიჩნდა კითხვები, რომლებზეც რეალური პასუხი არავის ქონია ,უფრო მეტიც გუნდშეკრული მასკარადს დგამდნენ ჩემს წინაშე და “მაბოლებდნენ”.
და ვაი ყველაზე მთავარი, ყველაზე ბოლოს გავიგე იმ ჯოჯოხეთის შესახებ, რაც იქ ტრიალებდა (აბსოლიტურ ინფორმაციულ ვაკუუმში ვიყავი, ამას პლიუს არც ჯგუფებში ვყოფილვარ, არც კონტაქტი მქონია ცხოველთადამცველებთან,რომ მათგან გამეგო რაიმე სახის ინფორმაცია).
ყოველთვის პირდაპირ ვსვამდი კითხებს,ყოველთვის ცხოველების დაცვაში ვიყავი,იქაური თანამშრომლების აბუჩად აგდების და დაცინვის ფასად….
და ვაი სასწაული,ჩემი მოკლე ჭკუით გადავხარშე დეტალურად ყველაფერი და ხმა ამოვიღე ამ ყველაფერზე,უფრო სწორად ვიბღავლე,ვიტირე, ვერ ამოვისუნთქე,სხეულის ყველა ნაწილი მტკიოდა,სული მეწვოდა, (ვიცი ამ სტატუს წაიკითავთ ან დაგისქრინავენ თქვენც, ვის წინაშეც გადამხდა ეს ყველაფერი და ვიმედოვნებ გაგახსენდებათ ის საცოდავი პატარა გოგო,რომელსაც ალბათ გულში დასცინოდოთ და მტირალს,ნერწყვგამშრალს წყალიც არ მიაწოდეთ) .
წინ მედგა ყველა ვერგადარჩენილი და სიკვდილს მოლოდინე ძაღლის თვალები ( მეკიდე ჭურში ვიჯექი და ვიჯერებდი იმას რასაც მეუბნებოდნენ ან საერთოდ ვერ მპასუხობდნენ )….
ჰოდა ასე დასრულდა ჩვენი 8 წლიანი თანამშრომლობა, ვერ მაპატიეს ცხოველთმოყვარულობა,მათი დაცვა, გადარჩენა და ის,რომ დეტალურად დავულაგე ყველა ის ნაბიჯი,რომელიც უდანაშაულო ცხოცელების ხოცვაზე გადიოდა.
პ.ს შეგიძლიათ ისევ დამემუქროთ,როგორც მაშინ ხელს ,რომ არ ვაწერდი სამსახურიდან წასვლის განცხადებას .“
კომენტარები