მწერალი, გიორგი კეკელიძე, აქვეყნებს ნაწყვეტს წიგნიდან “ანწუხელიძე – ომის ნამსხვრევები”
ჩემი ქმარი და მე ერთად დაგვცხრილეს. ის მოკვდა. მე გადავრჩი. ან შეიძლება პირიქით. ან შეიძლება ორივე. ან შეიძლება ყველაფერი სიზმარია.
მე ნუნუ ჩლაიძე ვარ. ქართულის მასწავლებელი სოფელ ფხვენისიდან.ივლისი რომ დაიწყო, შვილიშვილები ჩამოვიდნენ. აგვისტო რომ დაიწყო – შვილი. შვილი სამხედრო ექიმია. შვილმა თქვა – საშიში და უცნაური ხმები მოდის ცხინვალის სოფლებიდან, ომის ხმებს ჰგავს.ხმები გვეყო და ჯერ ბავშვები მოვარიდეთ.ჩემი ქმარი საღამოს დაბრუნდა. ჩემი ქმარი. ამირან რაზმაძე.ომი მოდის – თქვა ჩემმა ქმარმა.გარეთ გავედი. სოფელი დუმდა. დუმდა უჩვეულოდ და ავისმთქმელად. მხოლოდ ძროხები ბღაოდნენ. და არც ეს ბღავილი ჰგავდა ჩვეულებრივ ბღავილს.და უცებ შემცივდა. ძალიან, ძალიან შემცვიდა. მიკვირდა, ზაფხულია, ცხელა და მე რატომ მცივა – მეთქი. მას მერე ვერ მოვიშორე ის უცაბედი სიცივე.ოთახში დავბრუნდი. ჩამოვჯექი. თვალები დავხუჭე. ვიფიქრე, ეგებ სიზმარია და ამ სიზმარში მცივა აგვისტოში.დავხუჭე და წუთის მერე საზარლად შეზანზარდა ეს სიზმარი. თვალები გავახილე – სახლს ფანჯრები აღარ ჰქონდა.ორი დღე, მეზობელ მოხუცებთან ერთად, სარდაფში ვიმალებოდით მე და ჩემი ქმარი. ორი დღე ერთმანეთს ცვლიდა ბომბების და ძროხების ბღავილი.ათი რიცხვი რომ დაღამდა, ჩემმა ქმარმა თქვა, რომ უნდა წავიდეთო.დავქოქეთ მანქანა და წავედით.ვარიანში სატვირთო დგას. საბარგულზე დახოცილი ბიჭებია. ბომბები დუმან. ძროხები ბღავიან. მცივა.ერთი კაცი შეგვხდა, ნასვამს ჰგავდა. გვითხრა, წინ ნუ წახვალთ, ნურც უკან დაბრუნდებით, ჩემთან შემოდითო. ჩემს ქმარს მაინც იმედიანი ფიქრი ჰქონდა და გზა გავაგრძელეთ.გზა გავაგრძელეთ თუ არადა და ხმა არ მახსოვს. არც ნათება. არც ტკივილი. მხოლოდ ამირანის ყვირილი – ფეხები წამერთვა! ფეხები წამერთვა ნუნუ!მეტი არაფერი. საერთოდ არაფერი.დილამდე გზისპირას ვეგდეთ. ჩემი ქმარი და ორიოდ მეტრის აქეთ – მე.მერე მახსოვს ერთი რუსი სამხედრო და ერთიც სხვა. რუსს არ ჰგავდა. მკლავზე თეთრი ნაჭერი მოეჭირა. წამომაყენა რუსმა და იქით, ტანკებისკენ წამიყვანა. ვიყვირე, ჩემი ქმარიც წამოიყვანეთ მეთქი და ამ თეთრ სამკლაურიანმა გაიცინა – შენი ქმარი მკვდარია!სიზმარია – გადავწყვიტე მე. მციოდა. ძროხები ბღაოდნენ.ტანკზე აყვანა სცადეს. ხელი არ მომკიდოთ, ჩემით ავალ! – მკაცრად ვუთხარი მე და ავედი.მინდორში ბანაკივით გაეშალათ. სხვებიც იყვნენ. ჩემნაირი ტყვეები. იქ რაღაც საჭმელი დამიდგეს. პირი არ დავაკარე.უცებ რაღაც ჩოჩქოლი ატყდა. ჯარისკაცებმა ხმამაღალი ლაპარაკი დაიწყეს. ზურგი გვაქციეს. საათი გავიდა. შეიძლება მეტიც.მე ავდექი და წამოვედი. საქაშეთის გზას დავადექი. ჩემი ქმრის საძებნად. მოვიდვარ და მგონია, რომ ტყვია დამეწევა. ტკივილი პირველად ვიგრძენი. ტკივილი და სახეზე – სისხლი. ბეჭებზე და მკერდზე ნამსხვრევები მჩხველეტენ. მცივა. ძროხები ბღავიან.ჩემი ქმარი ალბათ ადგა და წავიდა. აღარსად ჩანს. შეიძლება მე მეძებს. შეიძლება შინდისში ვგონივარ. ან საქაშეთში. შეიძლება – გორში.გზაზე ტანკი დავინახე. ტანკი ჩემკენ მოდიოდა და გადავუხვიე. მატარებლის რელსებს გავყევი. ცხელა და მცივა. ძროხები ბღავიან.უცებ სროლა გაისმა. გაბმული. შეუსვენებლი.დავწექი და ხოხვით გავყევი რელსებს. ორას მეტრი ვიხოხე, ძალა წამერთვა მერე, ჩავცურდი და თხრილის გუბეში ჩავვარდი. პირი წყლით ამევსო და ვიგრძენი, რომ ძალიან, ძალიან მწყუროდა. შეშლივით ვსვამდი მღვრიე წყალს. მერე დამეძინა.მეორე დღეს ისევ რელსებით წამოვედი. არავინ ჩანს. მხოლოდ მე და ლიანდაგი.ხშირად ვჯდები. ძალას ვიკრებ და ვაგრძელებ.სადგური გამოჩნდა. სადგური – ცარიელი. ძაღლების ყეფა ისმის. არ ვიცი რას უყეფენ. გადავდივარ რელსებიდან.კვამლია. ტანკები. ცეცხლი – უკვე მომაკვდავი. და ბიჭები – უკვე მკვდარი. ბიჭები, ბიჭები, ბიჭები. მიმოფანტული და სამუდამო ძილით მძინარე. შინდისის გმირებთან ვიდექი ქალი, მათი უნებლიე და ერთადერთი დამტირებელი.ვიყავი მე, ბიჭები და ჯერ სხვა არავინ.მერე თვალი შინდისში გავახილე. უცხო სახლში და ლოგინში.მციოდა.მცივა. მას მერე მცივა. შეიძლება ზაფხულის რომელიმე ღამით უდროო ქარი ამოვარდა, ფანჯარა ღია დამრჩა და მძინარე გავცივდი. შეიძლება ისევ მძინავს. შეიძლება ყველაფერი სიზმარია. შეიძლება მალე გათენდეს და გამოვიღვიძო.წიგნიდან #ანწუხელიძე – ომის ნამსხვრევები
კომენტარები