“აბსურდები უკვირს ჩემს თაობას?” – ზურაბ გურული

აბსურდები უკვირს ჩემს თაობას?

პარტისტორიას ვსწავლობდით ბოლოსდაბოლოს. არ ისწავლიდი და გაგრიცხავდნენ. როგორია სამედიცინო ინსტიტუტიდან პარტისტორიის გამო გარიცხვა?

ნებისმიერ თემაზე დაწერილი დისერტაციის დასაწყისში რომ მეცნიერულ კომუნიზმზე უნდა გესაუბრა, ხომ ვსაუბრობდით?

არ ისაუბრებდი და იქნებოდი უჩინო და უჩინო.

ხომ დავდიოდით პარადებზე და ხომ წერდნენ ჩვენი დიდი პოეტები ლექსებს ლენინზე, სტალინზე და ბერიაზე?

რამ დაშალა მერე ის უაზრო ქვეყანა?

რამ და თავისივე უაზრობამ. აგერ, ხომ ხედავთ, მერამდენედ იშლება აბსურდების იმპერია ჩვენს მეზობლად. ყველა აბსურდს ბოლოც აბსურდული აქვს.

ახალი დროება დადგა. ახლა უნდა ვისწავლოთ, რომ არსებობს მსოფლიო საიდუმლო ორგანიზაცია – დიფსთეითი, რომელსაც ჩვენი სამშობლოს განადგურება აქვს მიზნად დასახული მსოფლიო ომში ჩართვით, ჩვენი კაცების გათხოვებით, რწმენის წართმევით და რჯულის შეურაცხყოფით.

თუ არ ვისწავლით, გაგვრიცხავენ ქვეყნიდან.

როგორია სამშობლოდან გარიცხვა ამის გამო?

რევოლუციები იდეის გამო ხდებაო – ამბობენ. სისულელეა. რევოლუციები ხდება ბაზისური ინსტიქტების სპონტანური აფეთქებების გამო და ამ სპონტანურ მოვლენებზე მომჯდარი ინტელექტუალები მიმდინარე პრიმიტიულ პროცესს პათეტიკურ შარავანდედში ახვევენ დოყლაპიებისათვის. ეს არის და ეს.

აბსურდული ქვეყნის აბსურდულ ისტორიაში კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის ყოფილი მდივანიც ეროვნული გმირი გახდა და ბავშვობიდან დისიდენტად აღზრდილი კაციც. ანუ კონფორმიზმით გაიზრდები თუ პროტესტით, მნიშვნელობა არა აქვს. მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ კონტექსტს და ინტელექტს.

რაიმე აზრი ჰქონდა ჩემი თაობის სტუდენტისთვის, რომ მეცნიერული კომუნიზმის აბსურდულობაზე ეკამათა პარტისტორიის კათედრის გამგესთან?

აზრი აქვს ახლა იმას, რომ დიფსთეითზე და სქესისა და რჯულის დაკარგვის საშიშროებებზე ეკამათო ახალი დროების საკონტროლო პაკეტს?

ლოგიკურად არა აქვს.

განვითარებული ცნობიერი იძლევა იმის საშუალებას, რომ გარკვეულ კონტექსტში დაძლიოს ბაზისური ინსტიქტი და გადარჩენის მთავარი ცხოველური საწყისი დათრგუნოს.

სწორედ ასეთ მომენტებს და პროვნებებს უქმნის კაცობრიობის მოაზროვნე ნაწილი ძეგლებს.

ასეთია არჩევანი. სხვა პირობა არ არსებობს.

საქართველოში ისევ გააგრძელებენ სიმღერას მომღერლები, სანამ მათი სახელოვანი კოლეგა საპყრობილეშია. ასევე გააგრძელებენ მუშაობას ექიმებიც, მიუხედავად იმისა, რომ უუკეთილშობილესი და უუწყინარესი ბავშვთა ექიმი ასევე საპყრობილეში იქნება.

დანარჩენები კი დაველოდებით ბაზისური ინსტიქტების მასიური ატალღების მორიგ, გარდაუვალ მომენტს შეძლებისდაგვარად კომფორტულად. ხომ გვჭირდება ენერგიის შენახვა საჭირო კონტექსტისთვის. ამიტომ დროდადრო უნდა განვიტვირთოთ ხელოვნებით, სპორტით, მოგზაურობით, ჭამა-სმით.

აბა ისე როგორ?