პროევროპულ აქციებზე დაკავებული რეზო კიკნაძე, ციხიდან წერილს ავრცელებს, რომელიც ამა წლის 17 აპრილითაა დათარიღებული
ბალანდიორი დადიოდა ყოველდღე ჩვენთან საჭმლის მოსატანად… სამჯერ უწევდა თავის შემოყოფა: დილას, შუადღეს და საღამოს.
ჩვენ თითქმის არაფერს ვიღებდით ციხის კვებიდან, მაგრამ მაინც ჩამოთვლიდა ხოლმე იმ დღის მენიუს. თავადაც ეცინებოდა ამ დროს, ხომ იცოდა, ტყუილად ირჯებოდა…პატივისცემით იყო განწყობილი. მოსაკითხად მაინც ჩამოვწევ ყოველ ჯერზე სარკმელსო… ჰოდა, ასე ვკითხულობდით დღეში სამჯერ ერთმანეთს…ერთ დღეს სევდიანი გვეჩვენა… შევამჩნიეთ ტიროდა… ვკითხეთ, რა ხდება, ხომ მშვიდობააო… დილით მამცნეს, ცოლი გარდაგეცვალაო, მე კიდევ აქ ვარ და ტირილის გარდა არაფერი შემიძლიაო, ვეღარ ვხვდები, აწი რაღა აზრი აქვს რამესო…
საჭმლის დარიგება კი მაინც უნდა გაეგრძელებინა, ასეთი იყო წესი… ვის ადარდებდა, რა ცეცხლი ტრიალებდა მის გულში…
უნისონში გაისმოდა ურიკის ჭრაჭუნი და აცახცახებული კაცის კვნესის ხმა… რამდენჯერმე გაუვარდა კოვზი აკანკალებული ხელიდან და ჩაიც ძირს დაეღვარა დასხმისას…
უხეშად დაუყვირეს, ნუ გძინავს, ახლავე გამოფხიზლდიო.
ყველაფერს უსიტყვოდ იტანდა…
ჰქონდა კი სხვა გზა?
ტირილსაც არ აცლიდნენ…
ვუყურებდი და მეც მოთქმა მინდოდა მასთან ერთად, მისი დარდის გაზიარება. ვფიქრობდი, აი, სად უნდა ეძებონ მხატვრებმა ესკიზები სევდიანი ნახატებისთვისთქო…
დღეს ბალანდიორს ცოლი გარდაეცვალა…
დღეს საჭმელს მისი ცრემლის გემო ჰქონდა…
17.04.2026
საკანი 38
კომენტარები