“ხელისუფლების წარმომადგენელი პოლიციელებს კანონის დაცვისკენ კი არ მოუწოდებს, არამედ, “სალაპარაკოს არმიცემისკენ” – ბერდია კალანდია

ჟურნალისტი, გამოცემა “თაიმერის” დამფუძნებელი, ბერდია კალანდია:

დღეს, “მტრებად” აცხადებენ ყველას, ვისაც ძალადობაზე ერთხელ მაინც ამოუღია ხმა. ხვალ, ალბათ, ყველა მოქალაქე გახდება “მტერი”, ვინც უსამართლობას არ შეეგუება”.

თეა წულუკიანის განცხადება კიდევ ერთხელ აჩვენებს, როგორ ცდილობს ხელისუფლება ძალადობის გამართლებას, პასუხისმგებლობის არიდებასა და უფრო მეტიც – საზოგადოებაზე გადატანას.

როდესაც პოლიციელები მოქალაქეს სასტიკად უსწორდებიან, მთავარი პრობლემა ის კი არ არის, ვინ “გაახარა” ამ ფაქტმა — მთავარი პრობლემა, თავად, ძალადობაა. სახელმწიფოს ვალდებულებაა, მოქალაქე დაიცვას და არა მასზე იძალადოს.

ყველაზე შემაშფოთებელი კი ის დამოკიდებულებაა, როდესაც ხელისუფლების წარმომადგენელი პოლიციელებს კანონის დაცვისკენ კი არ მოუწოდებს, არამედ, “სალაპარაკოს არმიცემისკენ”. ანუ, მათთვის მთავარი არა, ადამიანის უფლებების დარღვევა, ადამიანის სიცოცხლე, არამედ, არის ის, რომ საზოგადოებამ ამაზე არ ისაუბროს და არ გააკრიტიკოს.

“გსაყვედურობთ”, ბიჭებოო, ეუბნება უკვე დაკავებულ 6 პოლიციელეს, ამათ, მტრებს, ანუ, ჩვენ, ვინც ხმა გავიღეთ, სალაპარაკო რომ მიეცითო. რა გამოდის? როგორ იგებ, ამას მკითხველო? რომ არ გაგვეგო და სალაპარაკო არ მოგვცემოდა, შენი აზრით, დაუსჯელს დატოვებდა ოცნება ამ პირებს, თუ არა? დამალავდნენ, სალაპარაკო რომ არ მოგვცემოდა, თუ არა?

მე არ ვიცი, ვის შეიძლება თავში აზრად მოუვიდეს, რომ ვინმეს, ვინმეს ცემა გაუხარდა. ოცნების მომხრეებმაც გააპროტესტეს და მათად გაუხარდათ? ახალმა ხელისუფლებამ რომ ადამიანი ცემოს და წულუკიანი ამ დროს იყოს ოპოზიციაში, ანუ, ეს ფაქტი გაუხარდება? მიშას დროს, ადამიანის ცემას ვინც აპროტესტებდა ოცნებიდან, უხაროდათ ადამიანის ცემა? 

და კიდევ — ვისაც ამ ფაქტზე რეაქცია ჰქონდა, “მტრები” ვართ? თუ მოქალაქე ძალადობას აპროტესტებს, ეს მტრობაა? თუ ადამიანი პოლიციის მხრიდან მოქალაქის ცემას გმობს, სახელმწიფოს მტერია?

ხელისუფლებისთვის კრიტიკა მტრობას არ უნდა ნიშნავდეს. სწორედ, ასეთი რიტორიკაა ყველაზე საშიში — როცა განსხვავებული აზრი ავტომატურად “მტრად” ცხადდება. ეს უკვე დემოკრატიის ენა აღარ არის — ეს არის დაშინებისა და საზოგადოების დაყოფის მცდელობა.

თუ პოლიცია საკუთარ მოქალაქეს ურტყამს, საჭიროა არა ძალადობის გამამართლებელი განცხადებები, არამედ, მკაცრი გამოძიება და პასუხისმგებლობის დაყენება.

უსაფრთხოების განცდას ვერ შექმნის სისტემა, სადაც მოძალადე სამართალდამცველია, ხოლო ძალადობის მსხვერპლი მოქალაქე! დამნაშავეების ნაცვლად კრიტიკოსებს ებრძვიან.

ხელისუფლებამ უნდა გაიგოს — პოლიციის ფორმა არავის აძლევს ადამიანის ცემის უფლებას. და ვინც ძალადობას ამართლებს, ყველაზე მეტად სწორედ, ის აზიანებს სახელმწიფოს.