“ამ ნარცისს უნდა ვუპასუხო” – იაკობ ჯანგავაძე

მარკეტერი, იაკობ ჯანგავაძე:

“რატომ მეჭყანებიო” ღამის ცვლაში რაღაც თეთრებზე მომიშავე კონსულტანტს რომ ეუბნებო, უსახო ნარცისის გარდა არაფერი ხარ.

შენ მიდიხარ, შენს ნებაზე ყიდულობ რაღაცას და მერე სახლში ბრუნდები დასაძინებლად, ის კი იქ რჩება – იმ უბედურებაში, მთელი ღამე და მეორე დღეს ლექციაზეც უნდა წავიდეს, ან ბავშვი უნდა წაიყვანოს სკოლაში, ან მშობლებს უნდა მიხედოს, ან როგორღაც უნდა იარსებოს 700 ლარიანი ხელფასით…

“რომ გამიღიმო, იქნებ უფრო მეტი ვიყიდოო”,

ვინ ჰგონია ამას მისი თავი? შენი დამატებითი 2 ლარი ღირს იმ ადამიანის გადამწვარი ტვინი და სხეული? დაღლილობისგან ფეხზე ძლივს რომ დგას.

“მესმის, ცოდოა, მაგრამ…”,

არაფერიც არ გესმის.

რომ გესმოდეს, მადლობას გადაუხდიდი, რომ საერთოდ მოგემსახურა, ნაცვლად იმისა, რომ სახის მიმიკებზე იწუწუნა “უცნობთან”, რომელიც მაგ მაღაზიის კონსულტანტების ხელფასს ერთ სათვალეში ხარჯავს.

რეპი ყოველთვის ჩაგრულების, ქუჩის და მშრომელი ხალხის ხმა იყო. ეს გადმოდგა და მშრომელს ეწუწუნება უკეთეს მომსახურებაზე.

შენი ღიმილიანი “გამარჯობა” არ გადაუხდის არავის ბინის ქირას და ვერც 10 ლარად აშოვნინებს ძროხის ხორცს.

ეს ქვეყანა ყოველთვის იმ ხალხზე იდგა, რომელსაც შრომა შეეძლო.

ახლაც მათზე დგას.

და ხვალაც მათზე იდგება.

ეს ნარცისებიც მშრომელების შრომით ნარცისობენ,

როგორც კი იმ მაღაზიაში კონსულტანტი აღარ დახვდება, აამოძრავებს ხელებს და თავად გაატარებს.