“ვიდექი ამდენ უკრაინელს შორის და ღაპა-ღუპით მომდიოდა ცრემლები თვალებიდან…” – ლევან ლორთქიფანიძე

პოლიტოლოგი, ლევან ლორთქიფანიძე:

გარესამყაროს დადუმებამ საქმეს მომწყვიტა, ბლოკნოტიდან თავი ავწიე და რას ვხედავ… ტელევიზორის ეკრანზე იწერება გასულ თვეში დაღუპულ გმირთა სახელები, ირგვლივ უკლებლივ ყველა ფეხზე დგას, ყველას თავი აქვს დახრილი და ამგვარად მიაგებს პატივს სამშობლოსათვის დაღუპულ ჯარისკაცებს. ბავშვებსაც და მოხუცებსაც ღრმა ტკივილი ჰქონდათ სახეზე აღბეჭდილი… სამგლოვიარო სიის ამოკითხვის შემდეგ ტელევიზორიდან გუნდის ხმა გაისმა, ანსამბლმა დააგუგუნა:

“Ще не вмерла України і слава, і воля,

Ще нам, браття молодії, усміхнеться доля…”

ეს ხალხიც აჰყვა ეროვნული ჰიმნის ჰანგებს, პატარა სასადილოში თავმოყრილ ადამიანებს ტკივილთან ერთად, სიამაყეც დაეტყოთ, წელში გაიმართნენ და ზოგიერთს წყლიანი თვალები აუციმციმდა შუქზე.

ვიდექი ამდენ უკრაინელს შორის და ღაპა-ღუპით მომდიოდა ცრემლები თვალებიდან… (თურმე, ყოველ დილით, 9 საათზე ამ რიტუალს ასრულებენ ყველა საჯარო დაწესებულებაში).

ლვივშინა, იანვარი 2026

***

ჯერ რამდენ ლახვარს გაუძლეს ოლიგარქებისგან, განგსტერი კაპიტალისტებისგან, გარყვნილი კორუფციონერებისგან, მედროვე პოლიტიკოსებისგან… ახლა კი, ყოველდღე ფლეთს მათ სხეულს რუსული იმპერიალიზმი.

მშვიდობა და ტერიტორიული მთლიანობა ვუსურვოთ უკრაინელ ხალხს!