,, გგონიათ, რომ გუშინდელი და დღევანდელი დღე დაგეგმვის გარეშე მოხდა?” – ლევან ღამბაშიძე

ფილოსოფოსი ლევან ღამბაშიძე:

,,1995 წელს ვერის უბნის ბავშვთა თეატრში ერლომ ახვლედინის პიესის “ბაბუა და შვილიშვილი” მიხედვით დაიდგა სპექტაკლი “სიკეთის მარცვალი”. ჩემი ძმა და მისი მეგობრები თამაშობდნენ და მეც პატარა ვიყავი და ძალიან დამამახსოვრდა წარმოდგენაც და გარემოც. ბავშვობის ერთ-ერთი ძლიერი მოგონებაა. მათ შორის იმიტომაც, რომ პრემიერაზე ჯაბა იოსელიანი იყო მოსული. ბანტით.

ხოდა თუ სწორად მახსოვს, ქალაქს ქაჯები არიან დაპატრონებული, პატარა ჭინკები და ხალხის ცხოვრებას გაუსაძლისად აქცევენ. რაღაც პერიოდის შემდეგ ეშმაკები თუ მთავარი ქაჯები მათგან ანგარიშს იბარებენ, გამოცდასავით, რათა გადაწყვიტონ ვინ არის ყველაზე კარგი ქაჯი/ჭინკა.

ერთი ჭინკა იტყვის, მეო ერთ უბანში ხალხს დღესასწაულის დროს დენი გავუთიშეო. ყოჩაღ შენო, გამომცდელი ეუბნება, ეს რა კარგად მოიფიქრეო. ამ დროს მეორე ამბობს, მე ერთ უბანში ზოგიერთ კორპუსს გავუთიშე და დანარჩენებს არაო. გადაირევა გამომცდელი. ასეთი ეშმაკური რამე რანაირად მოიფიქრეო. ჩაბარებული გავქს გამოცდაო. ვინაიდან ადამიანებს მხოლოდ ის კი არ აწუხებთ, რომ რაღაც არ აქვთო, არამედ ის, რომ სხვას აქვს ის რაღაცაო.

ნუ, დენის ამბები ვისაც გვახსოვს და წასვლისას გინება და მოსვლისას ტაშები და “გახედე ერთი ხაჟომიებთან თუ არის” და “ხიბლში არის და ალბათ ჩვენთანაც მალე მოვა”-ები, ყველასთვის ნათელია ახვლედიანი საიდან იღებს ინპირაციას.

მაგრამ ჩემთვის ძალიან შთამბეჭდავი იყო ბოროტების ასეთი ტექნიკური აღქმა. რომ სამყაროში არსებულ ბოროტებას არქიტექტორი შეიძლება ჰყავდეს. რომ ის უბრალოდ კი არ ხდება, არამედ ხდება ვიღაცის გეგმის მიხედვით. თუნდაც ეს ვიღაც იყოს ქაჯი/ჭინკა/ეშმაკი… არ მჯეროდა და არც მინდოდა დაჯერება, რომ რთული ბოროტება შეიძლება დაგეგმილი ყოფილიყოს. იმპულსურზე არ ვამბობ. აი რთულზე. რამდენიმე სვლას რომ მოიცავს, ფიქრს, შედგების გათვლას…

ხოდა აი წარმოიდგინეთ ახლა ასეთი დიალოგი:

– ნათლისღებაზე შევიწყალოთ.
– ვინ?
– ნაწილი.
– რის მიხედვით?
– რა მნიშვნელობა აქვს. თავად იფიქრონ რა შეიძლება ყოფილიყო მიზეზი. თუ არ ეცოდინებათ დაცხებენ ერთმანეთს.
– და როდის გამოვაცხადოთ?
– ორი კვირით ადრე ვუთხრათ რომ ვაპირებთ, მოლოდინი გავზარდოთ, მერე ნათლისღებაზე ჩუმად ვიყოთ, 12 რო გახდება მერე გამოვაცხადოთ, ოღონდ სიები არ გავასაჯაროოთ.
– და როდემდე?
– რავი, თუ გინდა მეორე დღემდე. ინერვიულონ.
– და მარტო ეგენი ხო არ არიან? დანარჩენი პატიმრები და მათი ოჯახები?
– ეგენი რა? ინერვიულონ მაგათაც. რამდენია? ასსამოცამდე ხო? ასსამოც ოჯახზე მადარდე ეხლა. სამაგიეროდ ამათ ხო დაერხევათ?
– კარგი უფროსო. და ნათლისღებაზე თუ ვიწყალებთ, დილით არ ჯობია? სიებიც გვაქვს და ყველაფერიც.
– ვერაა ეს კარგად. არ მისმენ ხო?
– გასაგებია, გასაგები. და მიხეილ ყ-ს ავუხსნათ რამე თუ უბრალოდ ვუთხრათ რა როდის თქვას?
– 🙂
– კაი.

თუ თქვენ გგონიათ, რომ გუშინდელი და დღევანდელი დღე დაგეგმვის გარეშე მოხდა? და თუ არა, მაშინ თქვენ როგორ ფიქრობთ, როგორ დაიგეგმა ის?“