“აჯანყება ირანში საბოლოოდ ჩახშობილია – ტრამპმა საბოლოოდ უარი თქვა რაიმე ტიპის ჩარევაზე” – თენგიზ აბლოთია

ჟურნალისტი  თენგიზ აბლოთია;

მაშ ასე, აჯანყება ირანში საბოლოოდ ჩახშობილია. ვინც ამბობს ” ეს მხოლოდ დასაწყისია” – არ იცის რაზე ლაპარაკობს.

ტრამპმა საბოლოოდ უარი თქვა რაიმე ტიპის ჩარევაზე, რაც შეეხება შიდა ძალებს, აქ ოპტიმიზმის საფუძველი ნულოვანია – ასეთი სამაგალითო დასჯის შემდეგ ირანული საზოგადოებ დიდი ხნით დემორალიზებული იქნება.

ვისაც შესაძლებლობა აქვს გაიქცევა, ვისაც არა – გაჩუმდება, სამწუხაროდ, მასშტაბური სისხლისღვრის შემდეგ ასე ხდება.

მაგრამ სპარსული ტრაგედიიდან ჩვენ ყველას შეგვიძლია გავაკეთოთ გარკვეული დასკვნები.

1. “საგარეო ფაქტორი”, როგორც მოვლენა, გაქრა. ის არ არსებობს. დღეიდან თქვენი გასაჭირი – მხოლოდ თქვენი გასაჭირია. შესაძლებელია, დაითრიოთ მოკავშირე, რომელიც თქვენ დაგიცავთ, ოღონდ ეს უნდა იყოს მისთვის კონკრეტული, ხელშესახები სარგებლის სანაცვლოდ..

სამყარომ, სადაც თქვენ დაგეხმარებიან უბრალოდ იმის გამო, რომ არსებობთ, გაქაჩა მხოლოდ 30 წელი, და კაცობრიობა დაუბრუნდა იმას, რაც აქამდე იყო ათასწლეულები – სხვისი ჭირი ღობეს ჩხირი.

2. უნდა დავივიწყოთ ისეთი გამონათქვამები როგორც:

“რას დგახართ ტყუილად ქუჩაში, საქმეს მიხედეთ”

“ეს რუსთაველზე სეირნობა როდის უნდა დაამთავროთ?”

“მიდით ბოლოს და ბოლოს, აიღეთ ეს სამთავრობო შენობები და დაამთავრეთ რეჟიმი, თორემ დადიხართ ამ დროშებით”.

3. მესამე გამომდინარეობს მეორედან – რამდენიც არ უნდა იყოთ გამოსულები ქუჩაში, რამდენიც არ უნდა ესროლოთ რეჟიმის მცველებს ქვები, მოლოტოვის კოკტეილები, რამდენიც არ უნდა შევარდეთ სამთავრობო შენობებში – ვერ მოერევით სახელმწიფის, რომელსაც ჰყავს ლოიალური ძალოვანი რესურსი.

რეჟიმების ძალოვანი ჩამოდგება შესაძლებელია მხოლოდ 2 შემთხვევაში – ან თქვენს მხარესაა ალტერნატიული შეირაღაბული ძალა, მაგალითად, ხალხის მხარეზე გადასული პოლიციის-ჯარის ნაწილები (რუმინეთი, ნეპალი), ან სახელმწიფო ძალიან სუსტია, ხოლო ძალოვანი რესურსი რაღაც პერიოდის შემდეგ იშლება (საქართველო, სომხეთი, ყირგიზეთი, მაიდანი – 2014).

ბევრმა ეს ვერაფრით ვერ გაიგო – იმედია, ირანის სისხლიანი დრამა მაინც გაგაგებინებთ.

4. მაშ რა ვქნათ? დავნებდეთ? არა. უნდა ვიბრძოლოთ. ბრძოლის ფორმატი – არა ერთჯერადი რევოლუცია არამედ ხანგძლივი მშვიდობიანი ბრძოლა სამოქალაქო უფლებებისთვის. შესაძლოა წლობითაც.

ჩვენ გვაქვს ჩვენი მაგალითი – ის რაც ჩვენთან ხდება არის სწორედაც ბრძოლა სამოქალაქო უფლებებისთვის, ამიტომაც უჭირს რეჟიმს მასთან გამკლავება,

4 ოქტომბრის ავანტიურა რა სწრაფად და უმტკივნეულო ჩაახშო – ყველამ ვმახეთ. კიდევ ვერაფერს მიხვდით? მაინც და მაინც ირანის სასაკლაო უნდა გენახათ?

დასკვნა – ბრძოლა უნდა გაგრძელდეს იმ ფარგლებში რაც არის. შედეგი – აუცილებლად იქნება.

შესაძლოა ხელისუფლებას ვერ შევცვლით, და ეს უნდა გავიაზროთ. მაგრამ ნამდვილად შეგვიძლია შევაჩეროთ დიქტატურის დამყარება და რუსეთის საწოლში ჩაგორება.

დღევანდელ რეალობაში ესეც უზარმაზარი მიღწევა იქნება.