“ასეთი უბედური მეორეჯერ ვარ ცხოვრებაში” – ნანა დიხამინჯია

“ალტე უნივერსიტეტის” ციფრული ტრანსფორმაციის ცენტრის ხელმძღვანელი, ნანა დიხამინჯია:

ასეთი უბედური მეორეჯერ ვარ ცხოვრებაში. პირველად შარშან ვიყავი, დუშეთში ღამის პირველზე რომ მოვრჩით ხმების დათვლას და უწყისებს და ცოცხალ-მკვდარი ჩამოვედი თბილისში. გზაზე ორჯერ გავაჩერე მანქანა – ისეთი დაღლილი და გამოფიტული ვიყავი, მეშინოდა, რამეს არ დავჯახებოდი.

მეორე დღესაც მკვდარმა გავიღვიძე. გადავწყვიტე, რომ სამუდამოდ მოვცილებოდი ყველა საქმეს ამ ქვეყანაში. მერე მეგობრებს შევხვდი და ის ქართველები გამახსენეს, ვინც ფაქტობრივად წაგებულ ომში დაიწყო ქვეყნის აშენება. მაშინ ვიფიქრე, რომ დანებების უფლება არ მქონდა.

დღეს იყო ჯოჯოხეთი. გაცოფებული დავბრუნდი სახლში. ბოლო საათების ბურუსიდან ნელ-ნელა გამოიკვეთა კონტურები – რას ელოდნენ ორგანიზატორები, როგორ გააცურა ბიძინამ. მაგრამ ყველაფერი ჯანდაბას – ეს ახალგაზრდები როგორ გავწირეთ? ცხრაჯერ გვითხრეს სცენიდან, თქვენ აქ უნდა იყოთ, ისინიც აქეთ ამოვლენ ახლა, არ აყვეთ პროვოკაციებსო და 50 ათასი კაცი მშვიდად ვსეირნობდით რუსთაველზე, როცა ქვემოთ ორასი ბავშვი გაზში დარბოდა თურმე. ერთ ქუჩაზე ჩავედი, მეორეზე ჩავედი, ას კაცს ვკითხე, რა უნდა ვქნათ-მეთქი და არაფერიო. ცოტა გაზშიც მოვყევი, რომ ერთი ჯგუფი მაინც ამოგვეყვანა უკან და ეგ იყო სულ. ყველას გვეგონა, რომ რაღაც გეგმაა ასეთი – შიგნიდან გატეხვის და სხვა ყველაფერი უბრალოდ ფასადია.

კი, სავარაუდოდ გააცურეს. ყველა ამბავი და მინიშნება ამაზე მეტყველებს. მაგის მეტი რა გვაქვს ისტორიაში – გაყიდული აჯანყებების.

ეს მეორე სიკვდილი უარესი იყო – საერთოდ აღარ მინდა პოლიტიკაზე საუბარი. ამიტომ არ გამოვა ჩემგან პოლიტიკოსი – ვერასდროს გავრისკავ სხვისი უსაფრთხოებით. და ახლა ის მკლავს, რომ შეიძლება კიდევ დაიჭირონ ახალგაზრდები.

ისევ ჩემ საქმეს დავუბრუნდები ერთწლიანი პაუზის შემდეგ – მოსწავლეებს ვასწავლი, როგორ მიიღონ უკეთესი განათლება და როგორ შექმნან უკეთესი სისტემები. პოსტებიც მარტო ამაზე მექნება, სანამ ცვლილების რეალურ გზას არ დავინახავ.

არც რუსთაველზე მოსვლის აზრს ვხედავ. ერთადერთი აქცია, რომელშიც მონაწილეობას მივიღებ, გლდანის ციხესთან იქნება – იქნებ როგორმე გამოუშვან ის ბავშვები, ამ შემზარავ ურჩხულს რომ შესწირეს უმწიფარმა პოლიტიკოსებმა. მე მგონი, ეს ერთადერთი მოთხოვნა უნდა დაგვრჩეს.

ბოდიში, რომ რაღაცის იმედი მქონდა. ბოდიში, რო მ მეგონა, შიშველი ხელებით მოვერეოდით რუსეთს. ბოდიში, რომ ამაში გარწმუნებდით.