“ეს სამი ფაქტორი გამოიყენება ადამიანის დისკრედიტაციისთვის” – ზურაბ სიხარულიძე

ექიმი, ნარკოლოგი, ზურაბ სიხარულიძე:

ნარკომანია – საზოგადოებაში ხშირად აღიქმება როგორც „მორალური სისუსტე“ და კრიმინალი არა როგორც დაავადება. ეს იძლევა საშუალებას ადამიანებს დაუკავშირონ კრიმინალთან, არასტაბილურობასთან და არასანდოობასთან.

ფსიქიკური დაავადება – ფსიქიკური აშლილობები ასოცირდება „გონებრივ არასრულფასოვნებასთან“ ან „საშიშრობასთან“. ისტორიულად სწორედ ეს გამოიყენებოდა ადამიანის დისკრედიტაციისა და იზოლაციისთვის. და გამოიყენებოდა დიაგნოზი დუნედ მომდინარე შიზოფრენია და ის “გიჟია”

სექსუალური იდენტობა – პატრიარქალურ საზოგადოების პირობებში ნებისმიერი გადახვევა „ნორმიდან“ ხშირად გამოიყენება როგორც საბაბი ადამიანის მორალური ავტორიტეტის დასანგრევად.

ამ სამივე ერთად ან ცალ-ცალკე ხშირად ხდება იარაღი პოლიტიკური, სოციალური ან პირადი ანგარიშსწორებისას, რადგან ისინი ეხება თემებს, რომელთა მიმართ საზოგადოებაში ჯერ კიდევ ძლიერია სტიგმა და ემოციური რეაქცია.

ცოტა მაგალითებიც

საბჭოთა კავშირი:

ნარკომანია განიხილებოდა არა როგორც დაავადება, არამედ როგორც „ბურჟუაზიული გადახრა“. ოპოზიციონერებსა და არამორჩილ ინტელექტუალებს ხშირად აკერებდნენ „ნარკომანის“ იარლიყს. ეს საშუალებას აძლევდა ხელისუფლებას ეთქვა: „ისენი პოლიტიკაზე კი არ ლაპარაკობენ, უბრალოდ ნარკომანები არიან“.

აშშ 1970–90-იან წლებში („War on Drugs“):

„კრეკის ეპიდემია“ გამოიყენეს შავკანიანი თემების კრიმინალიზაციისთვის. ბევრ აქტივისტს და სამოქალაქო ლიდერს საჯაროდ უკავშირებდნენ ნარკოტიკებს, რაც ართმევდა მათ პოლიტიკურ გავლენას.

საქართველო:

ხშირად ვხედავთ, რომ როდესაც ვიღაცისთვის პოლიტიკური ან სოციალური დისკრედიტაციაა საჭირო, ნარკოტესტების ჩადება ხდება მთავარი იარაღი. ერთი დადებითი ნარკოტესტი საკმარისია იმისთვის, რომ ადამიანი საზოგადოებაში „გაუნეიტრალდეს“.