“ძალა ერთობაში რომაა, ჩვენი სასამართლო დარბაზიც ადასტურებს” – რა მოხდა მწარიაშვილის 8 საათიანი, დასკვნითი სიტყვის ბოლოს?

ბრალდებამ წინა სხდომაზე მოითხოვა მზია ამაღლობელის მსჯავრდება და რატომ დავუთმე ამდენი ყურადღება იმას, რა არ გააკეთა ბრალდებამ – ბრალდებამ არ იგრძნო არავითარი პასუხსიმგებლობა, არ გრძნობენ ამ ადამიანის წინაშე არავითარ პასუხსიმგებლობას, რომ აბრალებენ არარეთ იმ ქმედებას, რომელიც არ ჩაუდენია ამ ადამიანს.

მზია ამაღლობელის საქმე არის სარკე, როგორ იყენებს ძალაუფლებას ხელისუფლება ბოროტად. ამ საქმეში როგორც კი ჩაიხედავ, სარკესავით დაინახავ, როგორ იყენებს ძალაუფლებას ბოროტად ხელისუფელება. როგორ არ ასრულებს ბრალდება ფუნქციას, დაინახავ, როგორც ცდილობს ბრალდება მსხვერპლი მოძალადედ წარმოაჩინოს, ხოლო მოძალადე მსხვერპლად. იმიტომ, რომ ეს პოლიტიკური ბრძოლის იარაღია და მომგებიანია. აი, ეს საქმე ამას აჩვენებს.

მე არ ვარ არც იმ ასაკში, არც იმ გამოცდილებით, რომ რამე მოგიწოდოთ, დარმწუნებული ვარ ყველა მოსამართლემ იცის მისი როლი, ადგილი და პასუხისმგებლობა საზოგადოებაში. არის საქმეები, რომელიც დღევანდელი გადასახედიდან სხვანაირად ჩანს და ხვალ გაცილებით მძიმედ ჩანს.

დღეს მე მისმენთ, შემდეგ თქვენ მოგისმენთ მზია ამაღლობელი, მაგრამ ამის მერე ბევრი წელი, ბევრი წელი მთელი საქართველო მოისმენს თქვენს განაჩენს, ამაში დარწმუნებული იყავით – არის საქმეები, 20 წელი გავიდა თიტქმის და არ ჩამოდის ამ საქმეების აქტუალურობა და ყოველთვის თაობები ისაუბრებენ ამ საქმეებზე. ეს საქმე იქნება ასეთი საქმე, რომელზეც თაობები ისაუბრებენ მრავალი წლის განმავლობაში.

ერთი ფარზით მინდა დავამთავრო, რომელიც აჯამებს ჩვენს პროცესზე დაკსვნით სიტყვას: მზია ამაღლობელის გაწნული სილა, ქალბატონო მოსამართლე, არ იყო არც ხმამაღალი და არც დანაშაული, ერთსაც გატყუებთ ბრალდება და მეორესაც, და ძალიან არ მინდა, რომ სასამართლომ იგივე გაიმეოროს”.