„ასე თუ არ მოხდება, მაშინ ადამიანი ვეღარ გამოიყენებს უძრავ ქონებას სესხის ასაღებად და მოუწევს გაყიდვა“ – ოთო კახიძე

2. კანონი ვერავის დააძალებს ფულის გასესხებას. არავინაა ვალდებული თავისი შრომით მოპოვებული ფინანსური რესურსი სხვას უზრუნველყოფის და სარგებლის გარეშე ასესხოს.

3. პირს, ვისაც აქვს ფინანსური რესურსი, მიმართავენ ფულის სესხების თხოვნით. თუ გასესხება ფინანსურად მომგებიანია გამსესხებლისთვის და პირობები მისაღებია მსესხებლისთვის, მხარეები თანხმდებიან. იდება წერილობითი ხელშეკრულება ინფორმირებული და სრულწლოვანი ადამიანების ხელმოწერით, და ეს ყველაფერი რეგისტრირდება სახელმწიფოს მიერ.

4. თუ ხელშეკრულების რომელიმე მხარე პირობების თაობაზე ინფორმირებული არ არის და მას ატყუებენ, ასეთ გარიგებას სამართლებრივი ძალა ვერ ექნება.

5. ადამიანს უნდა ჰქონდეს უფლება, გამოიყენოს საკუთარი ქონება. მათ შორის – აიღოს სესხი და ჩადოს უძრავი ქონება სესხის დაბრუნების გარანტიად (იპოთეკა).

ეს ნიშნავს იმას, რომ სესხის გადაუხდელობის შემთხვევაში ქონება გაიყიდება და ამოღებული ფულით დაიფარება სესხი.

6. როცა ქონება იყიდება, მას მყიდველის სახით უჩნდება ახალი მესაკუთრე. თუ ყოფილი მესაკუთრე უარს ამბობს უკვე სხვისი საკუთრების დატოვებაზე, მას გამოასახლებენ.

ასე თუ არ მოხდება, მაშინ ადამიანი ვეღარ გამოიყენებს უძრავ ქონებას სესხის ასაღებად და მოუწევს გაყიდვა.

გაყიდვის შემთხვევაშიც შეუძლია ფული აიღოს, მოიხმაროს და უძრავი ქონების დატოვებაზე უარი განაცხადოს, ამ შემთხვევაშიც მას გამოასახლებენ.

7. იპოთეკით დაზარალებული არის აბსურდული ტერმინი. შეიძლება არსებობდეს თაღლითობით ან გამოძალვით დაზარალებული, მაგრამ ფულის მიღებით ადამიანი ვერ დაზარალდება. შესაძლოა, სესხად აღებული ფული ვერ განკარგოს მომგებიანად, მაგრამ ეს უკვე მისი (!) რისკია.

8. “მტაცებელი გამსესხებლებისგან” “იპოთეკით დაზარალდებულთა” დაცვის ეგიდით ძვირდება სესხები წესიერი გადამხდელებისთვის და ადამიანები ვერ ახერხებენ თავიანთი საკუთრებით სრულფასოვნად სარგებლობას.“