„ჰამასი“: ისრაელი – 3:0“ – რას წერს ზურაბ გურული

აშშ-ში მცხოვრები ექიმი, ზურაბ გურული:

„ჰამასი“: ისრაელი – 3:0
—————————————-

ჰეზბოლას ლიდერის ჰასან ნასრალას საკმაოდ გონივრულმა გამოსვლამ ისრაელს ხელიდან გამოაცალა მოვლენების განვითარების ყველაზე მომგებიანი ვარიანტი, ანუ სამხედრო კონფლიქტის ღია გლობალიზაცია, რაც შესაძლებელს გახდიდა ისრაელ-ამერიკის შეერთებული ძალებით აიათოლების რეჟიმის განადგურებას ირანში, და აქედან გამომდინარე ყველა მნიშვნელოვანი მუსულმანური ტერორისტული ორგანიზაციის ალაგმვას. ირანმა შესანიშნავად იცის, რომ ამერიკა-ისრაელთან სამხედრო დაპირისპირება მისთვის ტოტალური განადგურების ტოლფასია, ამიტომ მხოლოდ პოლიტიკაში ჩაუხედავ დილეტანტს თუ გაუკვირდებოდა ნასრალას დღევანდელი დაბალანსებული რიტორიკა.
ნიშანდობლივია, რომ ნასრალა ზუსტად იმ დროს გავიდა ეთერში, როდესაც სახელმწიფო მდივანი ბლინკენი წარმართავდა თავის პრესკონფერენციას თელ-ავივში.
თუ ორი კვირის წინ ბლინკენი ამტკიცებდა რომ ის ისრაელში ჩავიდა როგორც ებრაელი მშობელი, დღეს ანალოგიური ემოციითვე განაცხადა, რომ ამჟამად თავს გრძნობს როგორც პალესტინელი მშობელი, როცა უყურებს ისრაელის დაბომბვის შედეგად ნანგრევებად ქცეული შენობებიდან დაშავებული ბავშვების გამოყვანის პროცესს. ისევე როგორც ნასრალას გამოსვლის ტონი, ბლინკენის ეს განცხადებაც აბსოლუტურად ლოგიკური იყო. მოგეხსენებათ, ამერიკული ულტრალიბერალური სპექტრი, ამერიკის მუსულმანურ სპექტრთან ერთად დემოკრატთა ამომრჩევლების აქტიურ და გავლენიან ფრთას წარმოადგენენ, ამიტომ სახელმწიფო მდივანს შესაბამისი დავალებაც ექნებოდა ისედაც რეპუტაციაშერყეული ბაიდენისგან, რომლის პოპულარობა არითმეტიკული პროგრესიით კლებას აგრძელებს.
სახელმწიფო მდივანმა ასევე ღია ტექსტით დადო კონფლიქტის გადაწყვეტის ამერიკული ვერსია: – ორი ხალხი, ორი სახელმწიფო!- ეს კი სრულიად არ ჯდება ისრაელის შორს მიმავალ გეგმებში. უფრო სწორად, ისრაელის მთავრობას ჯერჯერობით წარმოდგენაც კი არა აქვს იმის შესახებ, თუ რა მიმართულებით უნდა იმოქმედოს და რა არის საბოლოო მიზანი. ჰამასის განადგურება – ფრიად ბუნდოვანი გეგმაა, რადგან არავინ იცის როგორ უნდა მოსპონ 50 ათასი ტერორისტი, რომლებიც 2 მილიონი სამოქალაქო მოსახლეობის ზურგს ეფარებიან. ფაქტია რომ ეს ოპერაცია უზარმაზარ მსხვერპლს იწვევს და გამოიწვევს, რისი გაგრძელების უფლებას ისრაელს არც ამერიკა მისცემს და არც დანარჩენი მსოფლიო, მიუხედავად მათი ამჟამინდელი ჯიუტი ბრავადისა.
„ორი ხალხი, ორი სახელმწიფოს დოქტრინა“ თავისთავად გამორიცხავს ღაზას სექტორში ისრაელის ტოტალური კონტროლის დაშვებას. ამერიკა შიშობს, ისრაელი თავისი ხისტი მოქმედებით არაბულ-მუსულმანური სამყაროს ვენდეტას ისეთ კრიტიკულ ზღვრამდე მიიყვანს, რომ მთელი რეგიონი მუდმივად ფეთქებად-საშიშ, დანაღმულ ველად იქცევა, სადაც ნორმალური ცხოვრების გაგრძელება შეუძლებელი იქნება. ამასთან, აგრესიის ეს ტალღა აუცილებლად გავრცელდება ყველა დიდ ევროპულ ქვეყანაში და ამერიკაშიც, სადაც ებრაელებიც და მუსულმანური დიასპორებიც არსებითი რაოდენობებით არიან წარმოდგენილები.
ნეთანიაჰუ დიდი ალბათობით ციხეში დაასრულებს თავის კარიერას, ამიტომ ის ყველანაირად ეცდება მაქსიმალურად პოპულისტური მიმართულების არჩევას, რომელიც მისი აზრით მის ფატალურ შეცდომებს ერთგვარად შეამსუბუქებს მომავალ სასამართლოზე. იმედია, ისრაელის პოლიტიკური ელიტა დროულად გაიაზრებს, რომ საჭიროა ნეთანიაჰუს დროული და მკვეთრი ჩამოშორება სახელმწიფოს მართვის სადავეებიდან, სანამ ის ქვეყანას უარეს კრიზისში შეიყვანს; რადგან პრემიერი ამჟამად საკუთარი ინტერესებით უფრო მოქმედებს, ვიდრე სახელმწიფო-ეროვნულით.
ჯერჯერობით „ჰამასი“ პოლიტიკურად პირწმინდად უგებს ისრაელს. „ჰამასმა“ გააცოცხლა საუბრები „ორი სახელმწიფოს დოქტრინაზე“; მიუხედავად უსასტიკესი ტერაქტისა, არა ებრაელი, არამედ პალესტინელი მოქალაქეების არაადამიანურ ტანჯვაზე გადაიტანა მსოფლიოს ყურადღება და პარალელურად არ დაუშვა კონფლიქტის გლობალიზაცია, რაც მის ყველაზე დიდ მოკავშირეს, ირანს დააზარალებდა. ისრაელს ამჟამად სჭირდება ახალი პოლიტიკური კაბინეტი, რომელიც მოახერხებს ცივი გონებით და ყინულოვანი პრაგმატიზმით მოქმედებას და შურისძიებისათვის ხელსაყრელი და გონივრული დროის შერჩევას.”