“ესაა დღეს ბევრი ქართველის ფიქრი” – ვახო სანაია

ისმის შეკითხვა, რა შინაარსი დევს ,,გადარჩენაში”?

გეტყვით, რას ნიშნავს ეს ,,გადარჩენა” – ფიზიკურ ხსნას. ისტორიულად სახელმწიფოებრიობის დაკარგვა თანდათან თითქმის ჩვეულებრივი მოვლენა გახდა, პრიორიტეტი კი ფიზიკურ გადარჩენას მიენიჭა.

თუ ფიზიკურად არ ვიქნები, შესაბამისად, არც დამოუკიდებლობა იქნება ოდესმე; თუ დამოუკიდებლობას დავკარგავ და ფიზიკურად გადავრჩები, მომავალში იქნებ აღდგეს კიდეც ეს დამოუკიდებლობა. ხომ დაკარგულა ბევრჯერ და მერე აღმდგარა, მომავალშიც აღდგება. ამ პარადიგმაში ცხოვრობს ქართველი.

როცა ის მარიუპოლს უყურებს, წარმოიდგენს, რომ შესაძლებელია, ეს მის თავსაც მოხდეს. კი არ განრისხდება, ეშინია. ან უფრო სწორი ფორმულირებაა – უფრო ეშინია, ვიდრე განრისხდება.

მოიგოს ომი უკრაინამ და მერე მე შედეგით ვისარგებლებ, მანამდე კი რუსეთთან ვიქნები – სურამის გზაზე რუსეთის დროშის ფერებში მოქსოვილ ჰამაკს გავყიდი. დავთმობ ღირსებას, ცოტა ფულს გავაკეთებ. ჭკუაში მოვატყუებ ყველას.

თუ ისედაც ინგრევა ეს რუსეთი, რაღა მე მომხვდეს ის მოქნეული კუდი. თუ დაინგრევა, ამითაც ვისარგებლებ, თუ არ დაინგრევა, გადავრჩები მაინც. ალბათ რეალური დამოუკიდებლობის დათმობას მომთხოვს. დავუთმობ და ფიზიკურად გადავრჩები, ისევ ქართულად ვილაპარაკებ, ლოცვას არ ამიკრძალავენ, ვიმღერებ, ვიცეკვებ. მერე რამე იქნება. ხომ ასე ცხოვრობდნენ ჩვენი წინაპრები ხშირად. ხომ გადავრჩით და მოვედით დღემდე ?!

ესაა დღეს ბევრი ქართველის ფიქრი.

ამ წარმოდგენებს, რომელიც გარკვეულწილად სათავეს წარსულშიც იღებს, ახლა ივანიშვილი უწევს ექსპლუატაციას, ამასობაში კი თავის პირად და რუსეთის საქმეს აკეთებს. ერთი სიტყვით, ღუპავს საქართველოს.

მეორე მხრივ, ხალხში არსებული ბუნებრივი შიშისა და დამოუკიდებლობასთან კატასტროფული კომპრომისის დაძლევას კარგად მოფიქრებული გზავნილი სჭირდება.

და რა არის ეს გზავნილი თქვენი აზრით ?”