“სასხლეტს უნდა დავაჭიროთ, ხალხი მზადაა სიახლისთვის” – ანდრო ბარნოვი

პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი უფროსი, ანდრო ბარნოვი:

“წლებია, მთელ დროს სოფელში ვატარებ. სულ ვამბობ, იმ დროს ვკლავ, რომელიც არ ვიცი, რაში გამოვიყენო-მეთქი. წასვლაზე ვერ ვფიქრობ, არ შემიძლია. საერთო საქმეში ამით მაინც ვარ, რომ საერთო ბედს ვიზიარებ და ეს ცოტათი მამშვიდებს. მაქვს საყვარელი საქმე, ჩემს ქვეყანაში ვარ, მაგრამ ემიგრაციაში ვარ რეალურად. მერე ამის გამო ხან ჩემს თავს ვეჩხუბები, ხან ისევ ვეთანხმები და ისევ ისე დაუნდობლად ვკლავ ამ ოხერ დროს, რომელიც არ ვიცი, სხვა რაში გამოვიყენო. არ მიზიდავს სხვა არაფერი. არც ბევრი ფულის შოვნის პერსპექტივა და არც ტელევიზორში ჩემი სიფათის ხშირი ტრიალი. ჩემი ჰობი და საქვეყნო საქმე – მხოლოდ ასეთ რამეებს შეუძლია, სამოქმედოდ დამძრას.

უსაქმოდ რა გამაჩერებს, ბევრ რამეს ვაკეთებ, მიყვარს, რასაც ვაკეთებ და არ ვაკეთებ ცუდად. ჩემი საქმიანობით ადამიანებიც ხეირობენ, სხვადასხვანაირად. პატარ-პატარა წარმატებებიც ხშირად მიხარებს გულს, მაგრამ ეს შინაგანი ხმა, რომ დრო იფლანგება და ჩემი ცოდნა-გამოცდილება გამოუყენებელია, არა და არ მეშვება. არ მექნებოდა ეს დისკომფორტი, რომ ვხედავდე, წინ მიდის საქმე, მაგრამ უბედურებაც ხომ ეგ არის, რომ არ მიდის წინ და მხოლოდ უკან მიდის!

საუბედუროდ, ბევრია ასე. პირადად ვიცი უამრავი ასეთი ადამიანი და თითოეულის გულისნადები მესმის, ვინც იმის მაქსიმუმს ვერ აკეთებს დღეს, რაც შეუძლია. არ გეგონოთ ეს ზღაპარი და წუწუნი. კლანურად სტრუქტურირებული რეალობა პოზიტიური რეალიზაციის საშუალებას არ იძლევა. მე კი წინასწარ რომ ვიცი, რომელი გზა სად მიდის, წინასწარვე გული მერევა იმ პერსპექტივაზე, რომ თუ ნაბიჯს გადადგამ, მერე დროისა და ენერგიის 90% შიდა მტრების მოგერიებაზე უნდა ხარჯო. საქმე და შედეგი, რომლისთვისაც წინსვლა გინდა, ისევ გვერდზე რჩება.

გამოსავალი არსებობს. ამ დროსაც იმიტომ ვკლავ ამდენი ხანია, რომ თან ველოდები, იქნებ მომწიფდეს სიტუაცია, რომ თეორიული გამოსავალი პრაქტიკად ვაქციოთ. დარწმუნებული ვარ, ბევრი ჩემნაირი ასევე აღიქვამს შექმნილ მდგომარეობას და ელის დროს, როცა საზოგადოება სიცრუიდან გამოვა და მომავლისკენ იმედით გაიხედავს.

ეს გამოსავალი კლანების ეროზიაა. იმ ტყუილების და ფუჭი იმედების ეროზია, რომელსაც კლანები ყველა მიმართულებით არიგებენ წლების განმავლობაში. მაგრამ თუ ამ დროს არ არსებობს ვინმე, ერთი ადამიანი მაინც, ან – რაც უკეთესია – მთელი გუნდი, ვისგანაც ადამიანებს განსხვავებული მოლოდინი ექნებათ, თუ ამ დროს არავის აქვს პროგრესული, დემოკრატი, საღად მოაზროვნე და გამოცდილი ადამიანის სახელი, თუ არავის შეუძლია ორიენტირისა და ლიდერობის როლი აიღოს ამ სიტუაციაში, მაშინ ჭაობი ქაოსში გადაიზრდება და, გახსენებაც რომ არ გვინდა, ისეთ დროში დავბრუნდებით უსწრაფესად.

ფაქტია, უფსკრულის პირას მიგვაყენა ხელისუფლებამ. ფაქტია, არსებული ოპოზიცია ბოლომდე დეგრადირდა და ალტერნატივის განცდას ვეღარ აჩენენ. ამიტომ, მგონი დროა, რომ ადამიანებმა ერთმანეთის მოძიება დავიწყოთ.

აქ პირადად ჩემზე სულაც არ მაქვს საუბარი და არც იმას ვამბობ, რომ ახალი პარტიაა ახლა შესაქმნელი. ამ დროის განმავლობაში ვინც ოდნავ პერსექტიულად მომეჩვენა, ყველას მივესალმე, ღიად მხარი დავუჭირე, ტაშიც ვუკარი და რიგითი აქტივისტივით მიტინგებზეც ვიარე, მომავალშიც მზად ვარ ყველა პროგრესულ ძალას მხარი დავუჭირო, მაგრამ მესიების არ მჯერა და რამე ორგანიზებულ ერთობასაც ვერსად ვხედავ.

მოკლედ, მგონია, ხალხი მზადაა სიახლისთვის და სასხლეტს უნდა დავაჭიროთ. გამოცდილი, გონიერი და ქვეყნის მომავალზე გულწრფელად ორიენტირებული ადამიანების ერთობა უნდა დავაფიქსიროთ. ეს საკმარისი სასხლეტი იქნება, რომ ამ ჩამყაყებულ ყოფაში დინამიკა შემოვიტანოთ. ამ საკითხზე მსჯელობის დაწყებაც კი საკმარისი იქნება! სხვა გამოსავალს მე ვერ ვხედავ.”