„არ ვერიდები მკვახე გამოთქმებს! არ მაინტერესებს, არც ხალხის მხარდაჭერა და არც ის, ვინ რას იტყვის ჩვენზე, ამიტომ, პირდაპირ ვიტყვი“ – სოსო ცინცაძე

ლევან ჯავახიშვილი 

„ალიას“ ესაუბრება პოლიტოლოგი და ექსპერტი, სოსო ცინცაძე.

– ბატონო სოსო, ხელისუფლება გამოვიდა ინიციატივით,რომ ევროკომისიამ  რომელი 12 პუნქტიც დაგვითქვა, 6 თვეში შეასრულეთ და განვიხილავთ  საქართველოს ევროკანდიდატობის საკითხსო, ჩვენ შევასრულებთ ამ 12 პუნქტს, შესაბამის კომისიებს შევქმნით და ისეო. თავისთავად,ამ კომისიებში საპარლამენტო ოპოზიციის წარმომადგენლებიც უნდა იყვნენ. თუ რაიმეს შესრულება უნდოდათ, იმ 12-დან აქამდე ერთი პუნქტი მაინც არ უნდა შეესრულებინათ ამ 10 წელიწადში?

– მე მგონი, მმართველი პარტია დარწმუნებულია, რომ ოპოზიციას არც იმის პროგნოზირების უნარი და  არც  დონე ჰყოფნის, რომ ჩათრევას ჩაყოლა ამჯობინოს. უთხრას, კი, ბატონო, მოდით, დავჯდეთ და ვიმსჯელოთ. იქ დაუმტკიცოს ხელისუფლებას,რომ მთავრობის დღევანდელი კურსით ის 12 პუნქტი ვერ შესრულდება. ამას გაურბის ოპოზიცია და ძალიან ცდება. მე მომხრე ვარ კამათის, დისკუსიის, აზრებისა და იდეების შეჯიბრისა. ჩემი აზრით, ოპოზიცია  უნდა დაბრუნდეს პარლამენტში და ამ კომისიებში შევიდნენ. იქ გამოჩნდება, მართლა უნდა თუ არა ხელისუფლებას ევროკომისიის რეკომენდაციების შესრულება. ეს თუ ბლეფია ხელისუფლების მხრიდან, ეს მერე გამოჩნდება და ოპოზიცია ხალხს დაანახებს, რომ ეს ბლეფი იყო და ხელისუფლებას დროს გაჰყავდა საქმის კეთების ნაცვლად, არც აპირებდა ამ რეკომენდაციების შესრულებას.  თუ არ შევლენ  ოპოზიციის  წარმომადგენლები კომისიებში, პარლამენტში თუ არ ითანამშრომლებენ „ქართულ ოცნებასთან“, მერე გამოვლენ ხელისუფლების ლიდერები და იტყვიან, ჩვენ გვინდოდა, რომ შეგვესრულებინა ეს პუნქტები მაგრამ ამის საშუალება არ მოგვცა ოპოზიციამო. თანაც,  პირველ პუნქტად იმ რეკომენდაციებში სწერია პოლიტიკური და საზოგადოებრივი პოლარიზაციის დასრულება, დაპირისპირების დასრულება და გამოვა, რომ  ხელისუფლებას სურდა პოლიტიკური პოლარიზაციის დასრულება, ოპოზიციასთან თანამშრომლობა და ოპოზიცია ამას არ დათანხმდა.

– ქვეყანაში იმდენი სოციალური პრობლემაა, ნორმალური პროფკავშირები რომ გვყავდეს, ამ ხელისუფლებას ერთ თვეში არ დაამთავრებდა ხალხთან ერთად?

– რასაკვირველია, ეგრე მოხდებოდა. სამწუხაროდ, პროფკავშირულმა მოძრაობამ ვერ მოიკიდა ფეხი საქართველოში. ერთ ხანს ხელისუფლების დანამატი იყო- შევარდნაძის დროს პროფკავშირების თავმჯდომარე მთავრობის სხდომებს ესწრებოდა. ყველა ხელისუფლების დროს, პროფკავშირებისა და ხელისუფლების ალიანსის ფაქტები გამოიკვეთა, გასაჯაროვდა.  ხალხი აღარ ენდობა პროფკავშირებს. მხოლოდ რამდენიმე  დარგში არსებობს ნორმალური პროფესიული კავშირები, რომლებიც ხალხს გვერდით უდგანან, მაგრამ ისინი ამინდს ვერ ქმნიან. ჩვენთან ნორმალური პროფკავშირები რომ იყოს, გეთანხმები, ამ ხელისუფლებას მალე დაასრულებდნენ. გაფიცვები წალეკავდა ქვეყანას და წასვლის გარდა, სხვა გზა აღარ დარჩებოდათ.

– პროფკავშირები საზოგადოებრივი გაერთიანებაა და რაკი პროფკავშირები არ გვივარგა, საზოგადოების ბრალია. ხალხს მონურ და  შურაცხმყოფელ  პირობებში  ამუშავებენ,  ასეთივე ანაზღაურებით და ხმას არ იღებენ. რაც საზოგადოებაა, ისიც პროფკავშირები გვყავს. ასეა?

– პოლიტიკოსი არ ვარ და არ ვერიდები მკვახე გამოთქმებს. არ მაინტერესებს, არც ხალხის მხარდაჭერა და არც ის, ვინ რას იტყვის ჩვენზე. ამიტომ, პირდაპირ ვიტყვი-ჩვენ საზოგადოება არ გვყავს. ჩვენთან საზოგადოება ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ, ყველა არჩევნებზე იქცევა ბრბოდ. ხალხი სადაც ბრბოდ იქცევა, იქ საზოგადოების ადგილი არ არის. ხალხი, რომელიც პრეზიდენტებს ირჩევს 90%-ით, მერე მათ კლავს, ამხობს და ათას უბედურებას მართებს, ეს ხალხი ბრბოა. თან ერთმანეთის მიმართ ბოღმით, ზიზღით  გაჟღენთილი ბრბოა.ეს უკვე კატასტროფაა. ვიდრე ეს  ხალხი საზოგადოებად არ იქცევა, მანამდე არაფერი გვეშველება.