ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა:
,,ზურგის ტვინით ვგრძნობ გარდაუვალ საშიშროებას,
თუ არ შევჩერდით!
ნუ ეთამაშებით ხელოვნურ ინტელექტს!
ალგორითმის და “დაზიპული” საკმაოდ მიკერძოებული კვაზი ცოდნის ჰაბი საშიშია!!!
ადამიანმა ისედაც ბევრი ხელოვნური ელემენტი შეიტანა გარეგნობაში, ბევრი ქალი და გადაკეთებული მამაკაციც თითქმის ერთ სახეზეა…
შემდეგი ეტაპი იყო თამაშ- თამაშში თქვენი გრძნობებით მანიპულირება და კი ვხედავთ სოც.ქსელებში გარდასულ დღეთა გაცოცხლებულ კადრებს,რაც პირადად ჩემში ძალიან უსიამოვნო შეგრძნებას იწვევს…
განა არ გტკივათ, როდესაც მრავალი წლის წინ “წასული” მეგობარი ან მშობელი ცივი, ხელოვნური ღიმილით “შემოგციცინებთ” თქვენი გაჯეტებიდან?
ეს ხომ წარსულის და აწმყოს ნიველირების მცდელობაა, რაც ძალიან საშიში თამაშია.
დროის აღრევამ შესაძლებელია საზარელი პროცესები გამოიწვიოს,მაგრამ ვაი რომ პანდორას ყუთი გაიხსნა..
ხელოვნურ ინტელექტს არ შეუძლია სიყვარული, არ შეუძლია იყოს გრძნობების მატარებელი, არ აქვს ემპათია, ვერ განკურნავს სულს, იმიტომ რომ უსულოა.
სამაგიეროდ შეუძლია ნგრევა, მეხსიერების წაშლა,ფიზიკური ტკივილის მიყენება.
კვაზი რეალობა- სიკვდილის იმიტაციაა.
ღმერთი გვასწავლის, რომ სიცოცხლეში სიცოცხლით უნდა დავტკბეთ და ღირსეულად შევხვდეთ იმას რაც გარდაუვალია.
სხვათა შორის, ღირსება ის არის,რაც ასევე არ გააჩნია ხელოვნურ ინტელექტს.
ფრთხილად!
რითმის ხროვა არაა ლექსი,
წამიერი პასუხი როდია ყოველთვის სიმართლე,
ფერები ტილოზე,თუნდაც ძალიან ლამაზად დაწყობილი არ არის მხატვრობა.
ჩვენ შეგვიქმნეს ცბიერი “შპარგალკა”.
რისთვის?
საკითხავი აი ეს არის…
და კიდევ….
ის ვერასოდეს დატოვებს დაორთქლილ კვალს ,
მე კი მიყვარს გულების ხატვა მინაზე…“
კომენტარები