“ვიცი ჩასაფრებული ხართ, თქვე ნაბი@ვრებო…” – ხაფანგი და კიბორგები – ალეკო შუღლაძე

ხანდახან დგება მომენტი, როცა სიმართლის თქმას აპირებთ, გსურთ, თქვენი გულისტკივილი დაანახოთ მკითხველს, ხართ პირდაპირნი და ალალნი, ენდობით მკითხველს და იმედი გაქვთ, რომ ისინი ემპათიით განეწყობიან თქვენ მიმართ. გულის სიღრმეში გჯერათ, რომ თქვენი სიტყვით პრობლემას მოაგვარებთ, ხალხს შეარიგებთ, იქნება ჯანსაღი დისკუსია და ა.შ.

არ შეცდეთ. ეს პროცესი ასე არ მუშაობს. განსაკუთრებით მაშინ, თუ Public რეჟიმი გაქვთ ჩართული. ეს ერთგვარი ხაფანგია. ჯერ ერთი ის, ვისთვისაც არის განკუთვნილი ეს გზავნილი, შეიძლება არც გამოჩნდეს, იქამდე ვერც მიაღწიოთ. ან უბრალოდ, რბილად დაგილაიკოს და ამით დაკმაყოფილდეს.

სულ სხვა ხალხი ჩნდება, ვისაც არ იცნობთ. თავიდან ჩვეულებრივი ადამიანები იწყებენ აცდენილ კომენტარებს და შეპასუხებებს, თითქოს თქვენი წერილი არც წაუკითხავთ, არა ადეკვატურ რაღაცებს გწერენ და სიტუაციას ძაბავენ: პირობითად, ვიღაც ნათელა იტალიიდან, რომელიღაც გივი საბერძნეთიდან, აქაური ნინუცა ნინუცა, ანდა ვინმე გნიდა ტიპი თავისი ნამდვილი სახელით და გვარით. მათი კომენტარები უეჭველიზაციის პროპაგანდაა, მათ თითქოს იციან თქვენი დიაგნოზი და ეს გასაჩივრებას არ ექვემდებარება.

ხაფანგში გახლართვა სწორედ აქედან იწყება, როცა თქვენ გგონიათ, რომ მათ უბრალოდ არასწორად გაიგეს და ცდილობთ, უკეთესად აუხსნათ პრობლემის არსი. და აი, იწყება თქვენი დაცინვა, მტრის რაოდენობა იზრდება, თითქოს ამას ელოდნენო, თუ აქამდე ტიპებს არ იცნობდით, ახლა გაოგნებული ხართ, ფიქრობთ, ამათ საერთოდ აქ დედამიწაზე რა უნდათო. გააზრებას ვერც კი მოასწრებთ, ისე გადავლენ ისინი შეურაცხყოფებზე, და საქმეში კიბორგები და ტროლები ჩაერთვებიან ეგრევე, მაგალითად ვინმე „მრისხანე ბაბუაწვერა“, ანდა „ღვთის რისხვა“, თქვენს ადამიანურ გრძნობებს ისინი ასეთ მარტივ ფრაზებს დაუპირისპირებენ:

„ყლე ხარ“. „დედა მოვტყან შენი.“ „შენი ყველაფერი მოვტყან“.

ზოგიერთი უფრო ნატიფად დაგცინებთ: „ა, ბიჯო, მოდი და ტრიპერს მოგირჩენ“. „აგიფუჩუნდა, ბიძა“. „წადი, დაანძრიე და გაგივლის.“ „ვაი, შე უბედურო, მწერალი უნდა გერქვას, შე უნიჭო ვირთხა“… და ა.შ.

არიან ღრმა ეგზისტენციალური საფუძვლებით რომ გიტევენ: ყველას პასუხს ვერ გასცემთ. თუ არ გასცემთ და რა, რა შედეგი გამოიღო თქვენმა სიალალემ? იგრძენით, რომ რაღაც ამოთქვით და გათავისუფლდით?

მორჩა. სულ ეს არის. თქვენი გულწრფელობიდან არაფერი დარჩა. ის ფუჭი გასროლის მსგავსი იყო, თქვენ დათრგუნული ხართ.

ამიტომ თქვენ პირველმა უნდა შეუტიოთ:

„გულწრფელი მინდოდა ვყოფილიყავი, მაგრამ ვიცი ჩასაფრებული ხართ, თქვე ნაბიჭვრებო, ამიტომ ჩუმად ვიქნები და მათ კი, ვინც ჩასაფრებული იყო, ერთს ვეტყვი მოშნად: თქვენი დედები მოვტ*ყან ყველასი.

მადლობა ყურადღებისთვის, შემდეგი გაკვეთილი შემდეგ კვირას. მე თქვენ გასწავლით დაცინვებს, სარკასტულ გამოხტომებს, აცდენილ თესლობებს და ჩვენ თავად გავხდებით კიბორგები.”