უფლებადამცველი ბაია პატარაია სოციალურ ქსელში წერს:
„ერთი მეგობრის პოსტი ვნახე, დღეს ტრანსპორტში უჩხუბია რუსული ბანძი სიმღერების გამო და მთელ მარშუტკასთან მოუწია მარტოს ბრძოლა. და აი, რატომ გიყვებით ამას: მიშასაც ჰგონია, რომ “პუტინის ლეკვი” მხილებაა და ამით შეარცხვენს ციხის თანამშრომელს, მაგრამ არ ითვალისწინებს იმას, რომ რუსეთი ძალიანაც უყვართ ქართველებს (მნიშვნელოვან ნაწილს). ზოგადად ოპოზიცია და მედიაც ისე გაიძახის რუსეთი მოვაო, თითქოს ყველას სძულდეს და ეშინოდეს რუსეთის. ძალიან კი ვწუხვარ, ამას რომ გეუბნებით, მაგრამ უამრავ რიგით ადამიანს ამ ქვეყანაში რუსული სიმღერა, რუსული კულტურა, რუსული შოკოლადი და რუსი ტურისტი ურჩევნია ევროპულს. პირადად ბევრჯერ შევსწრებივარ ამას, ალბათ თქვენც. ამ რეალობას უნდა ჩავხედოთ თვალებში და შევცვალოთ ჩვენი საკომუნიკაციო ენა. გუშინ გენიალურად საუბრობდა ენის გამოფიტვაზე მთარგმნელი მაია ბადრიძე ლიტერატურულ სამკუთხედში, თუ არ გინახავთ, ნახეთ. მაიას აზრი რომ გავაგრძელო, სიტყვებმა შინაარსი დაკარგეს, ენის ეროზიაა სახეზე. სიტყვა “ღირსება” სისულელედ იქცა. ეს ძველი საბჭოთა ტრადიციაა, სადაც ყველაზე მატყუარა და პროპაგანდისტულ გაზეთს “პრავდა” ერქვა. შინაარსდაკარგული სიტყვები შეგვრჩენია და ჩვენი ენა არ ესმის ხალხს. “რუსეთუმე” სალანძღავ სიტყვად გვაქვს მაშინ, როცა ამ ქვეყნის დიდი ნაწილი (და საპატრიარქო სრულიად), რუსეთის მზეს იფიცებს. ნუ ვიქცევით ისე, თითქოს ყველანი შევთანხმდით, რომ რუსეთი ბოროტებაა. სწორედ იმ ხალხზე დგას ქოცობა, ვისაც ჯერ ვერ გავაგებინეთ, რატომ ჯობია ევროპა რუსეთს და რითია ცუდი რუსეთი. უფრო მეტიც, ეგ ხალხი თავისიანად ჩვენც არ მიგვიჩნევს და ალტ-ინფოთი იკვებება. არ გვაქვს მოგებული ის ბრძოლა, რაც გვგონია, რომ მოგებული გვაქვს. ძალიან ბევრია სამუშაო. ამას ხშირად განვიხილავთ ხოლმე Giorgi Urchukhishvili და მე. ქოცობის სხვა საფუძვლებს შორისაა ასევე რესურსების არათანაბარი გადანაწილება წინა ხელისუფლების დროს. უმეტესად, ის ხალხია დღეს ქოცი, ვინც მოდერნიზაციის მატარებელს ვერ შეახტა 15 წლის წინ. მომავალმა ხელისუფლებამ ეს უნდა გაიაზროს და გაითვალისწინოს, ჩვენ კი დღესაც უნდა განვიხილავდეთ ამას.“
კომენტარები