“თუკი კიშინიოვი პროგრესირებს ჩვენ ღია რეგრესი გვაქვს. თუმცა ერთი იმედიცაა…” – გიორგი კობერიძე

კარგად მახსოვს, მე რომ სამაგისტრო ნაშრომი მოლდოვაზე დავწერე როგორი დამოკიდებულება არსებობდა ამ ქვეყანაზე. ეს იყო პოლიტიკური უპერსპექტივობის სახე. მაშინ ნამდვილად არ მეგონა თუ ოდესმე მოვიდოდა დრო და ეს ქვეყანა გადაგვასწრებდა ევროპისკენ მიმავალ გზაზე. ყველა იმას მიმტკიცებდა ამ ქვეყანას დიდი მომავალი არ აქვსო. დემოკრატიის ხარისხით კი ჩვენზე წინ იყო, მაგრამ საქართველო არც დსთ-ში აღარ იყო და რუსულენოვანი მოსახლეობაც არ უწყვეტდა არჩევნების ბედს და საზოგადოება დიდ ნაწილში ბევრად თავისუფალიც იყო. მე კი ჩვენი აკადემიური, ექსპერტული და პოლიტიკური წრეებიდან ის აღშფოთებებიც არ მავიწყდება, რა გვინდა ჩვენ უკრაინასთან და მოლდოვასთან ერთად, ჩვენ ხომ ძალიან წინ ვართ მათთან შედარებითო. და მაშინ მართლაც ასე იყო. მახსოვს საერთაშორისო წრეებში მოლდოვაზე რომ მიდგებოდა საქმე ყველა ან არიდებდა მასზე საუბარს ან ძალიან კრიტიკულები იყვნენ ხოლმე. ერთ-ერთ დისკუსიაში მოლდოვას პოლიტიკური მმართველები დაახასიათეს, როგორც “საკუთარი მომავლის თვითმკვლელი რეჟიმები”, რადგან ყველა ერთმანეთზე უფრო პრო-რუსული და კორუმპირებული იყვნენ ისინი. მმართველი ელიტა თუ შიმშილსა და მორჩილებას ითხოვს საკუთარი ხალხისაგან და ხალხსაც არაფრის ცვლილება არ უნდა ამაზე ჩვენ რატომ უნდა ვიდარდოთო.