საოპერო მომღერალი, სოპრანო, ნანა მირიანი ქავთარაშვილი, სოციალურ ქსელში, წერს:
საქართველოში ჩამოვედი, როგორც კი გავიგე პატრიარქის გარდაცვალების ამბავი.
ვუყურებ ეთერებს, სადაც ბევრს ვხედავ, ვინც საკუთარ ისტორიებს ჰყვება.
მე კი, მიუხედავად იმისა, რომ აქ ვარ და მაქვს მნიშვნელოვანი მოგონებები და სათქმელი, არავინ შემხმიანებია.
მე მაქვს პირადი მოგონებები, რაც პატრიარქს უკავშირდება — და მიმაჩნია, რომ საზოგადოებას აქვს უფლება მოისმინოს ესეც.
არ ვიცი, ეს შემთხვევითობაა თუ არჩევანი — მაგრამ ვიცი ერთი რამ:
ის, რაც მე მაკავშირებს პატრიარქთან, ჩემთვის ძალიან ძვირფასია და დაუვიწყარი.
მიუხედავად ამისა, ამ დრომდე არავინ დამკავშირებია!
ეს ჩემთვის გაუგებარია.
მაქვს სრული ინფორმაცია, რომ მედიას აქვს ჩემი საქართველოში ყოფნის შესახებ.
მიუხედავად ამისა, მიზანმიმართულად ვრჩები იგნორირებული, მაშინ როცა ეთერებში ვხედავ ადამიანებს, რომლებიც პატრიარქთან „ურთიერთობებზე“
საუბრობენ და ხშირად სრულიად უსაფუძვლო ან გადაჭარბებულ ისტორიებსაც კი ყვებიან.
ჩემთვის გაუგებარია, რა პრინციპით ხდება სტუმრების შერჩევა — პროფესიონალიზმით, რეალური კავშირით თუ სხვა, არაცხადი ინტერესებით.
დუმილი ამ შემთხვევაში ბევრ კითხვას ბადებს — როგორც მედიის ობიექტურობაზე, ასევე მის პასუხისმგებლობაზე საზოგადოების წინაშე!
ქავთარაშვილი, სოციალურ ქსელში, რამდენიმე მოგონებასაც აქვეყნებს:
ძვირფასი მოგონებები პატრიარქზე!
კიდევ აღმოვაჩინე პატრიარქთან სხვადასხვა პერიოდში სტუმრობისას გადაღებული ფოტოები. ზოგი ფოტო ძალიან შინაურულია; რომლებიც პატრიარქთან ერთად საპატრიარქოს მარანში ყოფნის დროს გადაგვიღეს.ერთ-ერთი ფოტო საპატრიარქოს დიდ დარბაზში სტუმრობისას გადაღებულია.თეთრ როიალთან დამსვა და მთხოვა, დაჯექი რამე დაუკარი,თან იმღერეო. ზოგი ფოტო კონცერტზე გადაღებულია, ან პატრიარქთან ოფიციალური ვიზიტის დროს და ასევე კოლეგებთან ერთად.სულ ბოლოს გასული წლის ზაფხულს, წითელი სოფლის რეზიდენციაში ვესტუმრე და სანამ ბევრჯერ არ ვუმღერე მანამდე არ გამომიშვა. მისი შექმნილი საგალობლებიც ვუგალობე.
მისივე დაწერილ ალელუიას როცა ვგალობდი, მისწორებდა არ არის ეგრეო, სანამ ზუსტად არ ვუმღერე, რამოდენიმეჯერ გამამეორებინა და ბოლოს თავი დამიქნია, ეხლა სწორიაო. შემდეგ გულზე ჯვარი ეკიდა და მოიხსნა, მითხრა, მოდი ახლოსო, თავი დახარეო და თავისი საკუთარი ჯვარი დაცვის დახმარებით მე დამკიდა და თან დამლოცა. გამომშვიდობებისას დიდხანს მიყურებდა, თვალს არ მაშორებდა. ეს იყო მის უწმიდესობასთან ბოლო შეხვედრა და მისი ბოლო უძვირფასესი საჩუქარი, რომელსაც მთელი სიცოცხლე გულით ვატარებ!უამრავი მოგონებები დამრჩა პატრიარქთან სტუმრობის, შეხვედრების და ურთიერთობის პერიოდის.პატრიარქს საოცარი ხუმრობა და იუმორი ჰქონდა, აი ისეთი, რომ არ გეწყინებოდა:ან “დახვრიპე სუპი, გემრიელია”…აუდიო-ჩანაწერი ჩემი შესრულებით , რომელიც ბიძინა კვერნაძეს შევპირდი გაჩუქებთ მეთქი და სანამ ბატონ ბიძინასთან მივიდოდი, პატრიარქთან ვიყავი სტუმრად. უსმენდა ჩემს ამა თუ იმ ჩანაწერებს, მომიბრუნდა და მეკითხება მანდ ჩანთაში ჩემთვის არაფერი გაქვსო? გავოგნდი, საიდან მიხვდა მეთქი, მაგრამ მომერიდა, რომ დამემალა და გულახდილად ვუპასუხე; დიახ ჩანთაში მიდევს ჩემი შესრულებით ნაბუქოს დისკი, მაგრამ ბიძინა კვერნაძეს შევპირდი და მას უნდა ვაჩუქო მეთქი…
მიპასუხა ხუმრობით; ბიძინას რადღა უნდა, მაიტა მე მაჩუქეო…ლოცვა საპატრიარქოს ეზოში თეთრ ჯვართან ჩატარდა. უკვე გვიანი იყო, უწმიდესმა დარბაზში მიგვიპატიჟა მიმღერეთ რამეო. ეთერიმ უგალობა. მოვიდა ჩემი ჯერი და ვეუბნები უწმიდესს: საოპერო არიებს მე ვერ დავუკრავ, კონცერტმეისტერი არ არის აქ და აბა ვინ გამიწევს აკომპანიმენტს?აკაპელაში მიმღერეო….მივუახლოვდი თეთრ როიალს და ცალი თითით თითო კლავიშზე ტონალობას ვუკრავდი და თან პონკიელის ჯოკონდას დრამატული არიის სიმღერა დავიწყე მთელი ხმით. ღამის 12 საათია.ჩავედი არიის ბოლომდე ასე ცალ კლავიშზე დაკვრით… მიყურებს უწმიდესი და გაკვირვებული მეკითხება: ეს რაი იყო? ეს რამხელა ხმა ამოუშვი? აბა მომიყევ რაზეა ეს ოპერაო… (არ ჰქონდა მოსმენილი და ინტერესით მეკითხებოდა ოპერის სიუჟეტს)…მეც მოვუყევი და დიდი კმაყოფილებით მისმენდა.მერე Casta Diva მიმღერეო, მერე Tosca და ასე სანამ ბოლომდე არ გვამღერებდა რაც მას სურდა და სიამოვნებდა არ გვიშვებდა სახლებში…მაშინ მომაყოლა პირველად ოპერის სიუჟეტი და ამელიას ბედი,თუ რაზე მღეროდა. შემდეგ გამომიტანა ულამაზესი საჩუქარი და დამლოცა.იმის მერე ხშირად მამღერებდა მაგ არიას, როცა საპატრიარქოში მივდიოდი და მეუბნებოდა; Morrò მიმღერეო…რა თქმა უნდა პატრიარქი ესწრებოდა კონცერტს. ინტერვალის დროს ჩემთან საგრიმიოროში ახალგაზრდა ბიჭი შემოვიდა და მომახსენა, დარბაზში წამობრძანდით პატრიარქი გიხმობთო. გამაცილა ამ ბიჭმა დარბაზში და პატრიარქს ვეახლე, უწმიდესი ფეხზე წამოდგა, გადამეხვია, მომილოცა და მადლობა მომიხადა ასეთი კარგი სიმღერისთვის. მთელი დარბაზი ფეხზე იდგა და ჩვენ შემოგვცქეროდა.დასასრულს ტრაპეზზე მიგვიწვია შემსრულებლები და იქ პირადად მე უძვირფასესი სამკაული გადმომცა თავისივე ხელით და, თან მეუბნება გაიკეთე მოგიხდებაო.მაშინაც დაგვაჯილდოვა შემსრულებლები და სინით გამოგვიტანეს სამკაულები. ყველას დაგვირიგეს ულამაზესი საჩუქრები.რომელი ერთი მოგონება გავიხსენო….ამოუწურავად შემიძლია ვისაუბრო ულამაზეს და დაუვიწყარ მოგონებებზეუწმიდესმა და უნეტარესმა ყველას გადმოგვცა ძვირფასი საჩუქრები მადლობის აღსანიშნავად!ენა ჩამივარდა, სუნთქვაც შემეკრა… ვიფიქრე, სიზმარში ვარ თუ ცხადში? ცოტა ხანში გავიგონე უწმიდესის თბილი და მშვიდი ხმა, მომიკითხა, დამლოცა და დამემშვიდობა. ეს დაუჯერებელი და ჯადოსნური მომენტი რამოდენიმე წამს გაგრძელდა!იმ პერიოდში ვემზადებოდი საოპერაციოდ. უწმიდესმა ეს შეიტყო და გადაწყვიტა ჩემი გამხნევება.მისმა სატელეფონო ზარმა დამამშვიდა.მერე როგორც მაცნობეს,პატრიარქს გადასცეს ოპერაციის ზუსტი დრო და ზუსტად ოპერაციის მიმდინარეობის დროს წირვაზე ბარძიმში მომიხსენია. ეს მეუფისგან შევიტყვე.ოპერაციამ ძალიან კარგად ჩაიარა.პატრიარქის თხოვნით მისი მოლოცვა გადმომცეს:“გილოცავ გადარჩენას, ღმერთმა დაგლოცოს”.ღვთის მადლით და შეწევნით რამოდენიმე თვეში სცენასაც დავუბრუნდი და დღესაც კარგად ვარ!
გარდა ამ მოგონებების კიდევ მინდა ავღნიშნო ისიც, რომ პატრიარქს ზებუნებრივი ტელეპატიური ჭვრეტის უნარი გააჩნდა და ხშირად მიმანიშნებდა ისეთ რაღაცაზე, რომელიც მხოლოდ მე ვიცოდი და ჩემი საიდუმლო იყო.მაშინ გაოცებული ვრჩებოდი და ვფიქრობდი, თუ საიდან მიხვდა, ან საიდან იცის მეთქი…რამე პრობლემა როცა მქონია და მასთან მივსულვარ, მინდოდა ხოლმე რომ მომეყოლა იმ პრობლემაზე, მაგრამ საბოლოოდ ვერ ვეუბნებოდი, მერიდებოდა და დაშორებისას უწმიდესი მეუბნებოდა: ყველაფერი კარგად იქნება, ნუ ღელავ!და მართლაც ის პრობლემა უპრობლემოდ მოგვარებულა!
კომენტარები