„ყვე­ლა ეპო­ქას და ის­ტო­რი­ას ჰყავს თა­ვი­სი გმი­რე­ბი და ან­ტიგ­მი­რე­ბი“ – ახალგაზრდა მედიკოსის ემოციური ისტორია

ექიმი არჩილ ჯალაღონია სოციალურ ქსელში პოსტს აქვეყნებს და მე­დი­კოსს თე­ო­ნა ლორ­თქი­ფა­ნი­ძეზე წერს, რომელიც თვეების განმავლობაში კლინიკიდან არ გასულა და COVID-19-ით ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლ ორ­სუ­ლე­ბს და მე­ძუ­ძუ­რ დე­დე­ბს მკურნალობდა.

“ვი­ღა­ცის პოს­ტი წა­ვი­კი­თხე ექიმს ორ­მხრი­ვი პნევ­მო­ნია და­უ­დას­ტურ­და და ად­გი­ლი არ და­ა­კა­ვა კლი­ნი­კა­ში, უთ­ქვამს ჩემს ად­გი­ლას ვი­საც ჭირ­დე­ბა ის და­აწ­ვი­ნეთ, თვი­თონ სახ­ლში წა­ვი­დაო. რა პა­ტა­რა მო­მენ­ტია და რა დიდი სიყ­ვა­რუ­ლი სხვე­ბის მი­მართ. ჩემს ირ­გვლივ უამ­რა­ვი მედ­და და ექი­მია ასე­თი, მეტ­საც გე­ტყვით ვიც­ნობ რამ­დე­ნი­მე მათ­განს მი­უ­ხე­და­ვად მათი მძი­მე რის­კე­ბი­სა, მა­ინც საფ­თხის ქვეშ და­ა­ყე­ნეს სა­კუ­თა­რი სი­ცო­ცხლე სხვე­ბის სა­ნაც­ვლოდ. ეს ყვე­ლა­ფე­რი გა­აზ­რე­ბუ­ლად. ალ­ბათ სიყ­ვა­რუ­ლი არის მა­შინ, როცა ვინ­მეს­თვის შე­გიძ­ლია გა­წი­რო ან გას­ცე შენი დრო, ჯან­მრთე­ლო­ბა და თუ შე­საძ­ლებ­ლო­ბა.

ყვე­ლა ეპო­ქას და ის­ტო­რი­ას ჰყავს თა­ვი­სი გმი­რე­ბი და ან­ტიგ­მი­რე­ბი, თა­ვი­სი აპ­ლო­დის­მენ­ტი და კრი­ტი­კა…არც ეს კო­ვიდ19 პე­რი­ო­დი ჩა­ივ­ლის ისე, გა­და­ფას­დე­ბა ყვე­ლა­ფე­რი იმედს ვი­ტო­ვებ და ყვე­ლას მისი სა­ზღა­უ­რი მი­ე­გე­ბა, ეპი­დე­მია ადრე თუ გვი­ან და­ცხრე­ბა, წა­ი­ღებს მი­სას და წავა… პლა­ნე­ტის ის­ტო­რი­ა­ში ჯერ არას­დროს არ მო­უ­გია ომი მიკ­რო­სამ­ყა­როს მაკ­რო­სამ­ყა­როს­თან და არც პი­რი­ქით, იდე­ა­ლუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბა ყო­ველ­თვის იყო ზავი…ალ­ბათ დავ­ზავ­დე­ბით ამ ერთხე­ლაც, გვა­პა­ტი­ებს სამ­ყა­რო ჩი­ნეთ­ში სენ­სი­ტი­ურ დახ­ვე­ლე­ბას…

მე სხვა რამ მინ­და გი­თხრათ, გან­სა­კუთ­რე­ბით ჩემო ქუ­თა­ის­ლე­ბო, რომ ამ ის­ტო­რი­ა­ში აუ­ცი­ლე­ბე­ლია იც­ნობ­დეთ ახალ­გაზ­რდა ექიმს თე­ო­ნა ლორ­თქი­ფა­ნი­ძეს, რო­მელ­თა­ნაც მქონ­და ბედ­ნი­ე­რე­ბა მე­მუ­შა­ვა კლი­ნი­კა “ბო­მომდში” რამ­დე­ნი­მე თვე კო­ვიდ19 ბლოკ­ში და გავმხდა­რი­ყა­ვი თავ­და­უ­ზო­გა­ვი ბრძო­ლე­ბის და უძი­ლო ღა­მე­ე­ბის მომსწრე… ამ უთა­ნას­წო­რო ბრძო­ლა­ში რო­გორ ზე­ი­მობ­და სი­ცო­ცხლე ერ­თმა­ნე­თის მი­ყო­ლე­ბით…

თე­ო­ნა ერ­თა­დერ­თი ექი­მი გი­ნე­კო­ლო­გი იყო იმ პე­რი­ოდ­ში (ალ­ბათ ახ­ლაც, ზუს­ტად არ ვიცი) და­სავ­ლეთ­ში ვის­თა­ნაც გად­მო­ყავ­დათ ყვე­ლა კო­ვიდ19 ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი ორ­სუ­ლი და მე­ძუ­ძუ­რი დედა… ათე­უ­ლო­ბით ორ­სუ­ლი მი­ი­ღო, უმ­კურ­ნა­ლა, მო­ე­ფე­რა, ამ­შო­ბი­ა­რა და შინ გა­მო­ჯან­მრთე­ლე­ბუ­ლი და გამ­რავ­ლე­ბუ­ლი გა­უშ­ვა თა­ვი­ან­თი პა­ტა­რე­ბით… არ არ­სე­ბობს იმა­ზე დიდი მდგო­მა­რე­ო­ბა ვიდ­რე დედა და შვი­ლი ერ­თად, არ არ­სე­ბობს სა­ა­ვად­მყო­ფო­ზე დიდი ეკ­ლე­სია, სა­დაც დედა ლო­ცუ­ლობს ახალ­შო­ბილ შვილ­ზე და არ არ­სე­ბობს იმა­ზე დიდი ბედ­ნი­ე­რე­ბა, უყუ­რო სი­ხა­რუ­ლის ცრემ­ლებს როცა ჯან­მრთე­ლე­ბი ტო­ვე­ბენ კლი­ნი­კას…ღმერ­თის­გან და­ლოც­ვი­ლია ეს გოგო, მად­ლი­ა­ნია.

მახ­სენ­დე­ბა ერთი სა­მუ­შაო ღამე, და­ახ­ლო­ე­ბით 10-მდე ორ­სუ­ლი უწევს და კი­დევ რამ­დე­ნი­მე ტრი­აჟ­დე­ბა, პა­რა­ლე­ლუ­ად სა­ო­პე­რა­ცი­ო­ში შე­დის და ამ­შო­ბი­ა­რა ორი ორ­სუ­ლი, დე­დე­ბიც და ბავ­შვე­ბიც კარ­გად არი­ან, ყვე­ლას უა­ხა­რია ერ­თმა­ნე­თის კარ­გად ყოფ­ნა და… უცებ თე­ო­ნა ექი­მი მო­წყდა და წა­იქ­ცა, მი­ვარ­დნენ ექთ­ნე­ბი, ექი­მე­ბი, გა­უ­წი­ეს დახ­მა­რე­ბა. მო­ი­ხე­და ჩვენ­სკე­ნაც და როცა დას­ტა­ბი­ლურ­და ყვე­ლა­ფე­რი, რამ­დე­ნი­მე წუთ­ში შე­უდ­გა მის საქ­მეს…

ვი­თომც არა­ფე­რი, თით­ქოს არა­ფე­რიც მომ­ხდა­რა…თით­ქოს… მერე რა რომ რამ­დე­ნი­მე თვე კლი­ნი­კი­დან არ გა­სუ­ლა, მერე რა რომ საკ­ვებს არ ღე­ბუ­ლობს ზოგ­ჯერ მთე­ლი დღე, მერე რა რომ ამ­დე­ნი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბაა დედა და ჩვი­ლი, მერე რა რომ კო­ვი­დია, მერე რა რომ თვი­თო­ნაც ცუ­და­დაა, მერე რა რომ და­ინ­ფი­ცირ­და, მერე რა რომ პნევ­მო­ნია აქვს, მერე რა რომ მა­საც ჰყავს ოჯა­ხი, მერე რა რომ გა­მო­ჯან­მრთე­ლე­ბის შემ­დეგ კუ­რორ­ტის მა­გივ­რად ისევ კლი­ნი­კა­შია…

ის ყვე­ლა კო­ვიდ19 ით ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი ორ­სუ­ლის იმე­დია, ქა­ლა­ქის სი­ა­მა­ყე და ჩემი რო­გორც კო­ლე­გა მო­ნა­პო­ვა­რი…იც­ნობ­დეთ, გიყ­ვარ­დეთ და გა­უფრ­თხილ­დით” – წერს ჯა­ლა­ღო­ნია.