“მხოლოდ ქუთაისლების იმედითაც ნუ დარჩებით ახლა, ხოხბებო, თქვე ჩემა ” – გუჯა ბიძია

ეს, რა დავარქვა, არ ვიცი, აღარც მინდა კიდევ ვახსენო ამ თბილისობის ქათმური ამბები.

აგერ, მესამე დღეა ისედაც ვაგინებ, და დავცინი ყველას, ვინც თავზე გადასვრას გაუჩუმდა, ან გააპრავა, და იმიტომ, რომ სისტემის კარმუშკაზე არიან მიბმულნი სამსახურებით, ბიზნესით, ატნაშენიებით, პირადად ისინი, ან მათი ოჯახის წევრები, ახლობლები, ნაცნობები, და ამიტომაც არიან ჩუმად.

და ამ სიჩუმეს პრადვინუტობით ნიღბავენ, თუმცა ისიც კი არ იციან, საიდან გაიყარონ პერო.

ასეთებს სიტყვით მაინც უნდა გაულაწუნო,

თან მეცოდებიან, მაინც, ისინიც, და რასაც ვწერ, ვშლი მერე.

და გამოდის, რომ მაინც მაწუხებს მე მათი შეურაცხყოფა, მით უმეტეს იმათგან, სკამებზე რომ არიან მოკალათებულნი, და ფულის გამო რომ ასვრიან თავზე ქალაქს.

მაწუხებს მე, თორე არ გამიტარებია აქ ბავშვობა, არ მისწავლია, არ მიმუშავნია, ათიოდე წლის წინ ჩამოვედი მხოლოდ, და რა თქმა უნდა, შუმი ქუთაისელი ვარ და დავრჩები მუდამ, მაგრამ რაც უფრო მაწუხებს აქ რაღაც, მით უფრო ჩემი ხდება ეს ქალაქი.

დღეს არ მოსულა ეს მიხვედრა, და მე ის დღეც მახსოვს, ჯერ კიდევ 15 წლის ლაწირაკი, რა თვალებით დავდიოდი ამ ქალაქში და ვფიქრობდი, თუ რა დიდები, დიდები, აუუ, რა უსაშველოდ დიდები დააბიჯებდნენ აქ, ერთ დროს.

და მერე რა, რო მათ შემდეგ უამრავჯერ გამოიცვალა ქვაფენილი რუსთაველზე, მთაწმინდაზეც, უნივერსიტეტთანაც მერამდენედ გადააგეს ასფალტი, და ვინ იცის, რამდენმა ბომჟმა მიაფსა იქნებ იმ ადგილს, სადაც დიდები დააბიჯებდნენ, მაგრამ ვერაფერი გასვრიდა იმ ვეებერთელა ენერგეტიკას რაც ეკიდა ჰაერში, და ჩემი თავიც უსაშველოდ დიდი მეგონა, რო ვიცოდი რო მათი ჯიში და მოდგმა ვიყავი.

მართლა მაგარი კაიფი იყო ის პირველი შეხვედრა ამ ქალაქთან,

და თბილისში დაბადებულმა, ბავშვობიდან აქ გაზრდილმა, იქნებ ვერც გაიგოს ეს რაა.

ასე, იყო, ასე, და არც არასოდეს გაქრება ჩემში ის ბიჭი, რაც არ უნდა ნაგვები მხვდებოდნენ დღეს თბილისის ქუჩებში.

ხო, მადლობა დიდებს, ნაღდებს, გულწრფელებს, წასულებსაც, და ცოცხლებსაც, ვინც ეს ქალაქიც ჩემი გახადა.

ადამიანებმა მოახერხეს ეს, ადამიანებმა, თორე საუკუნოვანი ქვების მეტი რა მაქვს ქუთაისში.

ადამიანებმა მოახერხეს, და მათ შეურაცხყოფადაც მიმაჩნია, თუ რაიმე უზნეობა ხდება ამ ქალაქში.

და რადგან შენი წილი ქალაქი არ არსებობს, ისე როგორც შენი წილი ქვეყანა არ არსებობს,

და რადგან, როგორც ქალი, ისე, ქვეყანაც და ქალაქიც თუ გიყვარს, უნდა გიყვარდეს თავისი კარგითაც, და ნაკლითაც,

და რადგან თუ საქმეს აკეთებ, აკეთებ ყველასთვის – ნაღდებისთვისაც და ნაგვებისთვისაც, და მათი შვილებისთვის , შენ შვილებთან ერთად რომ უნდა იცხოვრონ,

მაშინ, მადლობა ნაგვებსაც ეკუთვნით, საქმეს რომ გაკეთებინებენ, თორემ მოკვდებოდი მთქნარებით..

სულ ტკბილი ფლავიც მტერმა ჭამა, არა?

და ასე კი ცოოოტათი მაინც გგონია, რო შემთხვევით არ გაგაჩინა ღმერთმა ამ ქვეყანაზე, და ყველასთვის კარგის კეთება მოგცა საქმედ.

ასეა, ასე,

მაგრამ მხოლოდ ქუთაისლების იმედითაც ნუ დარჩებით ახლა, ხოხბებო, თქვე ჩემა.

გამარჯობა, ჩემო თბილისქალაქო,

ყველაფერი კარგად იქნება, ვიცი..”

.