„ხალხი ცხოვრობდა წყნარად, მშვიდად, ნევროზი რა იყო არ იცოდნენ… მარა რად გინდა? მონები ვიყავით“

კინოდოკუმენტალისტი ამირან ამირანაშვილი სოციალურ ქსელში წერს:

„ გუშინ ტელევიზორში ქართული ფილმი “მხიარული რომანი” გადიოდა. ჩავუჯექი და გამახსენდა ის დრო. არავითარი ომები, ხალხი ერთმანეთს პატივს სცემდა,
კარგად რო გამოზაფხულდებოდა, მეზობლები ავტობუსს ქირაობდნენ და პურმარილით ბუნებაში გავდიოდით. ჩვენი და მეზობლების სახლის კარები არ იკეტებოდა. დედაჩემი სადილს ისე გააკეთებდა, რომ მეზობლებსაც გამასპინძლებოდა სიტყვებით ” გამისინჯე გოგო, ხო არაფერი აკლიაო”. მეზობლებიც ანალოგიურად ჩვენ გვასინჯებდნენ. ვინმე თუ გარდაიცვლებოდა ახლოში, ტელევიზორს არ გვართვევინებდნენ -სირცხვილიაო. დღემდე მცემს სკოლის ბუფეტში შემწვარი 10 კაპიკიანი კატლეტის სუნი. ეხლა რო გითხრად სულ ხორცი იყო მეთქი არ ვიქნები მართალი, მაგრამ არც არავინ არასოდეს მოწამლულა. მიუხედავად იმისა რო სახლში ხილი გვიფუჭდებოდა და დედაჩემი ყრიდა, სკოლის მერე ბლიადსკი პარკის ზემოთ, ხილის ბაღებს შევესეოდით სარანჩასავით და კვირტში ვჭამდით ყველაფერს. ორლულიანი თოფით არავინ დაგვსდევდა. სანამ ხის ქერქის ჭამაზე გადავიდოდით, – ოხ! თქვე შობელძაღლებოო – ერთს მოგვაძახებდა პატრონი სიმბოლურად და ჩვენც ზაბორებზე ხტომის მსოფლიო რეკორდებს ვამყარებდით.
კარგი ბიჭი იყავი და არ გემუშავა. დღეში სამჯერ მოგადგებოდა სახლის კომენდანტი ვიქტორა, სქელი ჟურნალით და თვალების ბრიალით. რასაც ჩვენ ვმუშაობდით და როგორც ვმუშაობდით ის რო ვინმე გერმანელს ენახა ინფარქტი გლიჯავდა. ხელფასსაც შესაბამისს გვიხდიდნენ. ჩვენ სამაგიეროდ შურს იმით ვიძიებდით რომ, თუ სამსახურიდან რამის წაღება შეიძლებოდა, კალამი, ქაღალდი, საშლელი. კალკა, ბრიტვა, ლამპოჩკა, ჩაქუჩი – სახლში მიგვქონდა. წელიწადში ერთხელ საგზური მქონდა -ვიყავი რომელიმე დომ ოტდიხაში (რითი ვიღლებოდი არ ვიცი) წამოწოლილი და საღამოს კლუბში ტანცებზე “ბელი ტანეც, დამი პრიგლაშაიუტ მუჟჩინ” ს ველოდებოდი. ინსტიტუტს დაამთავრებდი და რაის სივი და რაის კონკურსი, მეორე დღესვე გადიოდი სამსახურში. ავად გახდებოდი და მოგხედავდნენ – 5 მანეთს თუ ჩაუდებდი ექთანს ჯიბეში, ხელში აყვანილი დაყავდი პალატიდან პალატაში რომელ ფანჯარასთან გინდა და რომელი ხედი მოგწონს ამოარჩიეო. მაქსიმუმ 10 -15 აფთიაქი იყო თბილისში და ფარმაცევტები მთქნარებით კვდებოდნენ. ჯანმრთელი იყო ხალხი. რასაც ვჭამდით, ჯანმრთელი იყო ის საკვები. რძეზე დილის 6 საათზე თუ არ მიხვიდოდი, არ შეგხვდებოდა -იმიტომ რომ ნატურალური იყო და ამჟავდებოდა. დოქტორსკი კალბასის სუნიც მახსოვს – დიდი ბრტყელი დანით რო დააჭრევინებდი თხელ ნაჭრებს პავლოვზე გასტრონომში გამყიდველ პავლეს. ხალხი რას იტყვის კალბასს ჭამენო -დედაჩემი მეუბნებოდა – ეხ რა იცოდა ცხონებულმა 20 წლის შემდეგ ზეიკიძის კალბასისთვის თუ ბრძოლა მომიწევდა. წიგნებს ვეძებდით, მაკულატურას ვაგროვებდით და მერე ტალონებით ვყიდულობდით, ერთმანეთში ვცვლიდით და ერთმანეთს ვუყვებოდით. მთელი დღეები ეზოში ვიყავით. ხანდახან ვჩხუბობდით კიდეც. ერთი გასროლა რო მომხდარიყო, მთელი საბჭოთა კავშირის მილიცია ფეხზე იდგა. (სამაგიეროდ მერე 90 ში ვისროლეთ რამდენიც გვინდოდა და ვაცალეთ რაჟოკები ერთმანეთს) უცხოურ ფილმებში ყველაზე ძალიან ის მიკვირდა მანქანები მაღაზიაში რო იყიდებოდა და არავინ ყიდულობდა და კიდე მერსედესები რო ტაქსებათ ყავდათ. არჩევნებზე ერთი რომელიმე მეზობელი აკრიფავდა ყველას ბიულეტენებს წაიღებდა და ჩაყრიდა. ნეტა ვის აინტერესებდა ვინ იქნებოდა დეპუტატი. ხალხი ცხოვრობდა წყნარად, მშვიდად, ნევროზი რა იყო არ იცოდნენ. ზრდიდენ შვილებს, შვილიშვილებს და მეორე დილის გათენების არ ეშინოდათ – ხვალ ბავშვებს რა ვაჭამოო.
ასე იყო მარა -რათ გინდა რა – მონა ვიყავი. )))) “