“ეს დაყვედრება – ჯერ ხალხი დაირაზმა და მერე აწიეს ერთი ადგილი, ძალიან დიდი სიბრიყვეა” – ანა მიქაძე–ჩიკვაიძე

აი როცა გრძელდება და სტიქის სახეს იღებს, ჯერ ადგილობრივი მუნიციპალიტეტები იწყებენ მოძრაობას თავისი ძალებით, მერე მაშველები დ ა ბოლოს ერთვება ან ჯარი ან უცხელების დახმარება.,

ფაქტია , არასდროს ვართ მზად თორემ სამაშველო სამსახური კი გვაქვს იცოცხლე.

არის მოხალისეების პრაქტიკაც მთელ სამყაროში, ეგ არვის შეუცვლია. და ეს დაყვედრება

– ჯერ ხალხი დაირაზმა და მერე აწიეს ერთი ადგილი, ძალიან დიდი სიბრიყვეა, როგორც არ უნდა სძულდეს ვინემ ეს სხვა ნებისმიერი ხელისუფლება,

მართლა ჩაიხოცა მანდ ხალხი მუშაობით… იტყვიან ვალდებულები არიანო –

კი ესაა სახელმწიფოს ვალდებულება –

დაიცვას ადამიანი ყველაფრისგან. მათ შორის საკუთარი სიბრიყვისგანაც ზოგჯერ.

მშვიდობა ყველას – გურიაშიც, აჭარაშიც, რაჭაშიც სამეგრელოშიც და სადაც ეს თოვლი მოჭარბდა..

როგორ მიყვარს ეს ოხერი და როგორ ვერ ვერევით