“ერთმა არ აკოცა ძვალს – სწორედ ის ერთი ვერ დაბრუნა” – რიტუალი ომის წინ

მარნეულელი მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანი, ვარდენ შუბითიძე, რამდენიმე კვირის წინ, 98 წლის ასაკში გარდაიცვალა. შვილიშვილი თორნიკე შუბითიძე გვიყვება, რომ ბაბუა 9 მაისისთვის განსაკუთრებულად ემზადებოდა და ამაში თვითონაც ეხმარებოდა.

„კალენდარზე 9 მაისი აღნიშნული ჰქონდა, ემოციებით ელოდებოდა.

მე ამ დღეს პიჯაკს მედლებით გავუწყობდი ხოლმე.

სხვადასხვა ღონისძიებაში იღებდა მონაწილეობას, ბავშვობიდან მაბედნიერებდა, რომ ომის ვეტერანის შვილიშვილი ვიყავი.

როგორც ბაბუა ამბობდა, ის ორ ფრონტზე იბრძოდა. ამბობდა, რომ პირველ ფრონტზე შუბლში ბრმა ტყვია მომხვდა, მაგრამ ჩაფხუტმა გადამარჩინაო, შუბლზე ნაიარევიც ჰქონდა.

თორნიკე ამბობს ,რომ ოჯახს ბაბუასგან მხოლოდ მისი მონაყოლი ისტორიები, ფოტოები და ერთი განსაკუთრებული ნივთიც დარჩა.

„ბაბუა გვიყვებოდა, რომ ომის დაწყებიდან მალევე გაიწვიეს. იმ დროისთვის ის საჩხერეში სოფელ ჩონთოში ცხოვრობდა, სოფლიდან სულ შვიდი ადამიანი გაიწვიეს.

სოფელმა მათ გაცილებისას სუფრა გაუშალა, შესაწირი საკლავი დაუკლავთ, საკლავის ძვლის ერთ ერთი ნაწილი კართან დაუკიდიათ და უთქვამთ, სახლიდან გასვლის წინ ყველას ეკოცნა ამ ძვლისთვის და უკან, დაბრუნებისას იგივე რიტუალი შეესრულებინათ.

სუფრას შვიდი გაწვეულიდან მხოლოდ ერთი არ ესწრებოდა და ამ ერთგვარ რიტუალში სწორედ ამ ერთს არ მიუღია მონაწილეობა.

ომის დასრულების შემდეგ მხოლოდ ის ერთი არ დაბრუნებულა და დღემდე დაკარგულად ითვლება. ბაბუასთვის ეს ნივთი განსაკუთრებული იყო“, – ამბობს თორნიკე შუბითიძე.