“ელექტრიკოსი ზის და ყავას სვამს, შენ იწყებ ყმუილს მის წინაშე იქვე და ის კი იცინის, კვდება სიცილით” – ალეკო შუღლაძე

მწერალი, ალეკო შუღლაძე:

“ის ელექტრიკოსი ხომ გახსოვთ, ჩემს სახლში დენმა რომ ხია და სკამიდან რომ გადმოფრინდა, ფეხსაცმელების კარადაში რომ ჩაენარცხა, ვეღარ ინძრეოდა, მე მითხრა, მისია შენ თავზე უნდა აიღოო და მეც ავიღე. იქიდან მკარნახობდა, რა სად უნდა მიმეერთებინა, რა ფერი გადამეჭრა და სად მომეჭირა. ბოლოში 60 ლარი მინდაო და მივეცი. ფაქტობრივად, ფრენის დემონსტრირებაში გადავუხადე. ჰოდა, გუშინწინ ამას აღარ დავურეკე, სხვას დავურეკე და ამის ქვისლი აღმოჩნდა. ბედი არ გინდა. ოჯახური კლანი ჰქონიათ, გარეწრებს. უხ, თქვენი.

კაცი იყო პად დევიანოსტო. დილით რომ დავურეკე, უკვე გამოვდივარო და 4-ის ნახევარზე მოვიდა. შიგ რომ ჰქონდა, როგორ მივხვდი იცით, ხელსაწყოები არ მოიტანა. მაშინ პოლიტიკაზე ვიჭორაოთ, ანდა სახლს დაგათვალიერებინებ, გიდი ვიქნები-მეთქი, შევთავაზე. ახლავე მოვალო და იმ დღეს ვეღარ დაბრუნდა, მეორე დილით მოვიდა. სულ ეწეოდა. ნიკოტინის სუნით ყარდა, „აქ შეიძლება მოვწიო“ არა ის არ გინდა, იატაკზე აფერფლებდა. მოკლე ჩართვის გამო, ხანძრის საშიშროების წინაშე რომ არ ვმდგარიყავი, უკან გავუშვებდი და ლიფტში გავჭედავდი ერთი-ორი საათით.

სკამი დავუდგი და რამდენიც ავიდოდა და ჩამოვიდოდა, სულ ერთ ფრაზას მიმეორებდა: „ამას სხვა ხელს არ მოკიდებდაო“. იქამდე მიმიყვანა, რომ კინაღამ ვუთხარი: „მაგას თუ არა მაშინ აი ამას…“ ხომ გესმით?

მერე მითხრა ხლებნიკი დამრჩაო (ასე მომესმა, არ ვიცი, რას ნიშნავს). ანუ სულ ორ ფრაზას იმეორებდა: „ამას ხელს არავინ მოკიდებდა, ხლებნიკი დამრჩა“, „ამას ხელს არავინ მოკიდებდა, ხლებნიკი დამრჩა“.

გააკეთა, მაგრამ ბოლს მაინც უშვებდა. ანუ ვერ გააკეთა, მაგრამ მეუბნებოდა, გაკეთებულიაო. გაკეთებული ბოლს არ უნდა უშვებდეს-მეთქი, მივაწექი. მეც მიკვირს, გაკეთებული ბოლს რატომ უშვებსო. იქვე ძველებური, მძიმე ვაზა იდგა, იმ აფერისტ ქალს გადაურჩა, სახლში პიანინოს სანახავად რომ მოვიდა და ამ დროს, წინაპრების დატოვებული მელქიორის ნივთები რომ დამცინცლა. სხვა გზა არ იყო, ამ ქვისლისთვის ისევ ის უნდა მეთქვა: „მაგას რატომ მოკიდე ხელი, სჯობდა, აი ამისთვის…“ აქ ბოლი შეწყდა.

ყავა დამალევინეო, კარგი-მეთქი. ყავას სახლშიც დავლევდი, მაგრამ დრო მჭირდება, მაინტერესებს, ცეცხლი ისევ ხომ არ წაეკიდებაო. ყავის დალევისა და შენი წასვლის მერე რომ წაეკიდოს-მეთქი?- უკვე ვცოფდებოდი. მაშინ უძლური ვიქნებიო. ხანძრისა და ელექტრიკოსის უძლურების დროები ერთმანეთს ვერ მივუკავშირე, საფერფლე დავუდგი, მაგრამ ისევ იატაკზე აფერფლებდა.

სამი კოვზი ჩაყარა საშუალო ჭიქაში და მითხრა, დიაბეტი მჭირსო. ეგ იცი ხომ, რაც ჭიქაში ჩაყარე, რა არის-მეთქი?- ვკითხე. აქ ყურადღებით! აი, რა მიპასუხა მან, უფრო სწორედ კი მისმა ექიმმა.
ექიმმა მითხრა, დიაბეტი კი გაქვს, მაგრამ, რაც გინდა ის ჭამე, მთავარია, პური არ ჭამოო.
შაქარიც-მეთქი და ჰოო, მთავარია, პური არ ჭამოო. თან კოვზს ატრიალებდა გულმოდგინედ.

ან ეს ტყუოდა, ან ექიმსაც შიგ ჰქონდა.

ჰოდა, იცით, რისი თქმა მინდა: 50 წელზე მეტია, აი, ასეთ კოშმარებს ვაწყდები საქართველოში. იცით, როგორ ამომივიდა ყელში. გაუსაძლისია. სარტრს „გულისრევა“ რომ არ დაეწერა, მე დავწერდი. გინზბერგმა „ყმუილი“ დაწერა, თორემ მე ავყმუვლდებოდი. ანუ ელექტრიკოსი ხომ ზის და ყავას სვამს, შენ იწყებ ყმუილს მის წინაშე იქვე და ის კი იცინის, კვდება სიცილით.

საიდან გაჩნდნენ ეს სანტექნიკოსები, აფერისტი ტაქსისტები, განდილა მაყუჩმოხსნილი მოტოციკლისტები, ექიმები, რომლებსაც იქით ვასწავლი ლიპიდური ცვლის ფორმულას, ანდა ის ტიპები, ქუჩა-ქუჩა რომ დადიან და ბანკომატებში თითებს რომ ყოფენ, რამე ხომ არ არის დარჩენილი შიგნით? საიდან გაჩნდა ლისის ტბისკენ მიმავალი ბრბო? რატომ არის ყველა დიდ გულზე? რატომ შემოიყარნენ მაინც და მაინც ამ ჩვენს ქვეყანაში?

აბა, რამე კარგს თუ გავიხსენებ-მეთქი და გამახსენდა. იუსტიციის სახლი გამახსენდა. მართლა. შედიხარ კოხტად, რიგს იღებ, საქმეს აგვარებ, ორ წუთში გამოდიხარ.”