ჟურნალისტი დეა მამისეიშვილი:
,,ერთი წელია, გათენდება თუ არა, ტელევიზორის პულტს ინსტიქტურად “მთავარ არხზე” ვრთავ და წამიერად სულ ვშეშდები. ვერაფრით ვაჯერებ თავს, რომ არხი აღარ არსებობს. ამ სივრცისთვის მეც ჩემი წილი ცხოვრება, შრომა და ბრძოლა გავიღე. ალბათ, ამიტომ მიჭირს უკვე ზუსტად ერთი წელია რეალობაში დაბრუნებაც და არსებობაც. ძნელია, თან რომ ვერ წარმოიდგენთ, ისეთი ძნელი.
ბევრი მწერდა სად გავქრი, რატომ დავიკარგე ?! – კიდევ უფრო ცოტა შეთქმულების თეორიებს გაყვა და უცებ მომაკერეს ,,გაყიდულის” და ,,გაჩუმებულის” იარლიყი, მათ შორის ,,ჩემიანებიც” იყვნენ – გუშინწინ მეგობრები, გუშინ ჩასაფრებული მტრები. მაშინ არაფერი მითქვამს – დღეს მადლობას ვეუბნები თითოეულს – ამ ერთწლიანი თვითშეგუებისა თუ თვითგამორკვევის ეტაპზე ზუსტად ვიცი – არც ორ სკამზე მოკალათება შემიძლია და არც ორმაგი სტანდარტებით ცხოვრება.
ახლა მხოლოდ პასუხის დაბრუნება შემიძლია – მთავარი არხი, მართლა სახლი იყო. ჩემი ბრძოლის მთავარი იარაღი და ინსტრუმენტი. ერთი წლის წინ ჩამქრალი არხის და მწარე რეალობის პირისპირ მდგარი, საერთოდ დავიკარგე. თითქოს დახურვამ, მეც წამართვა ძალა და ჩავიკეტე. ასე ხდება, როცა სამსახური, სულაც არ არის სამსახური. რამდენი წელიც არ უნდა გავიდეს და უკან მოვიხედო, ყოველთვის მადლიერი ვიქნები. ,,მთავარი” იყო თავისუფლება, რომელიც მე ნამდვილად მოვიპოვე. სიტყვის, მოქმედების, ეთერის წაყვანის, მონოლოგის წაკითხვის და, მთავარი, ბრძოლის თავისუფლება. მთავარში მივიღე უამრავი შესაძლებლობა და არანაირი ჩარჩო, ვინმეს ან რამეს მოვრგებოდი.
ალბათ, ამიტომაც გამიჭირდა მის შემდეგ, საკუთარი თავისა და პროფესიის დანახვა სხვა სივრცეში.
ახლა ამ სტატუსის დაწერაც მიჭირს, მაგრამ, ჩემი წილი ,,მთავარი” როგორ არ გავიხსენო?! არხის დახურვამ ძალიან მატკინა, მაგრამ ძალიან გამაძლიერა. ამიტომ ვიმეორებ, რომ ასჯერ და ათასჯერ გავივლიდი ამ გადაფასებისა და სწავლის ერთ წელს. ამ ერთ წელში სირთულეებმა ბევრი რამ და ვინმე დამანახა. გამზარდა, დამაფიქრა, საკუთარ შეცდომებზე, ადამიანების როლზე ჩემს ცხოვრებაში, სიტყვის ფასსა და მოქმედების მიზანზე. დამაფიქრა იმაზე, ვინ ვარ და ვინ აღარ მინდა ვიყო. ეს გაკვეთილიც ჩემთვის ყველაზე საყვარელი არხის დახურვით ვისწავლე.
მინდა სულ გახსოვდეთ ,,მთავარი”, იმიტომ რომ იქ ადამიანები, საკუთარი პრობლემებისა და სირთულეების გვერდით გადადების ხარჯზე, თქვენ გიყვებოდნენ ამბებს და ხანდახან, ამ ამბების მოყოლა შესაძლებლობების ზღვარს მიღმა იყო. რაღაცები ხომ მხოლოდ ,,მთავარარხელებმა” ვიცით და რჩება ჩვენთან. ტყუილად არ გეუბნებოდით, რომ “მთავარი ხართ თქვენ”. ძალიან ხშირად თქვენთვის ამბების მოსაყოლად, მართლა სასწაულებს ვახდენდით.
ამიტომ მჯერა კიდევ ერთი სასწაულის, რომელსაც ცხოვრება აუცილებლად მომცემს და ისევ თავიდან დავიწყებ პროფესიაში სუნთქვას – იმ ადამიანებს, რომლებსაც ჩემი სჯერათ კიდევ ერთხელ ვუთხრა: დღე მშვიდობისა, მე ჟურნალისტი დეა მამისეიშვილი ვარ და მე დავბრუნდი!“
კომენტარები