“რამდენიმე დღის წინ სკუტერით ყმაწვილი დამეჯახა. იცით, ამ ამბავში ყველაზე მნიშვნელოვანი რა იყო?”– გოჩა მირცხულავა

ჟურნალისტი, გოჩა მირცხულავა:

რამდენიმე დღის წინ ელექტრო სკუტერით მოძრავი ყმაწვილი დამეჯახა. ეს პოსტი არც ამ შემთხვევაზეა და არც იმაზე, როგორ შევუნდე სამედიცინო დაწესებულებას მათი უგვანობები მხოლოდ იმის გამო, რომ ამოვარდნილი მხარი ძალიან ოსტატურად დამიბრუნა ადგილზე ახალგაზრდა ექიმმა.

ეს პოსტი იმ ყმაწვილზე და მამამისზეა. დავეცი. გონება არ დამიკარგავს, მაგრამ ცალკე მხრის ტკივილმა და ცალკე ფეხის დაზიანებამ ისეთი ხმა ამომაშვებინა, თავადაც მიკვირს. იმ წამს ეს ბავშვი მეხუტება და მეუბნება: – ხომ კარგად ხართ? ძალიან გტკივათ?

შემდეგ კი ვიღაც ახალგაზრდა მამაკაცს, რომელიც იმ მომენტში არც კი ვიცი, საიდან გაჩნდა, თითქმის სასოწარკვეთილი ეკითხება: – ვაიმე, რა ვქნა? ეს რა მომივიდა… ხომ კარგად იქნება?

მერე გავიგე, რომ მამა-შვილი იყვნენ და ორივე ცალ-ცალკე სკუტერით გადაადგილდებოდნენ.

იცით, ამ ამბავში ყველაზე მნიშვნელოვანი რა იყო? ამ ბავშვის გულწრფელობა.

ეს შიში არ იყო. არც საკუთარი თავის გადარჩენის მცდელობა. მას უბრალოდ არ უნდოდა, მე რამე დამმართნოდა. ხედავდა, როგორ მტკივოდა და მთელი გულით ცდილობდა, როგორმე შეემსუბუქებინა.

ამას, ალბათ, ადამიანურობა ჰქვია.

ცალკე მამა… ნამდვილად ძლიერი ახალგაზრდა კაცი, რომელიც შვილს ამ „სისუსტეს“ კი არ უკრძალავდა, პირიქით – ეტყობოდა, მოსწონდა, რომ ასეთ ადამიანად იზრდებოდა.

აღმოჩნდა, რომ მეორე დღეს ოჯახი დასასვენებლად მიემგზავრებოდა. მამა არ წავიდა, ვიდრე არ დარწმუნდა, რომ არანაირი გართულება არ მელოდებოდა — მხოლოდ გუშინ გაემგზავრა შვილთან. შვილი კი დღეში რამდენჯერმე მირეკავს და ყოველი ზარი ერთი და იმავე სიტყვებით იწყება: – უკაცრავად, თავს ხომ არ გაბეზრებთ? ხომ არ გაგაღვიძეთ? როგორ ხართ?

რა ტორადოლი, რა მორფი… ამ ბავშვისა და მისი ოჯახის ყურადღებამ ყველა ტკივილი გააქარწყლა.

ჰოდა, რისი თქმა მინდა…

შემთხვევისგან არავინ ვართ დაზღვეული. მთავარი ის კი არ არის, რა დაგვემართება, არამედ ის, როგორ დავუდგებით ერთმანეთს მხარში, როგორ შევუმსუბუქებთ ტკივილს და როგორ ვაგრძნობინებთ, რომ მარტო არ არის.

ხშირად მიფიქრია… როგორ შეიძლება ასეთი ბავშვები და, დარწმუნებული ვარ, უამრავი მათი მსგავსი, იზრდებოდნენ გარემოში, სადაც ძალადობა, სიძულვილი და ადამიანის დამცირება ხშირად ნორმად არის ქცეული, ზოგჯერ კი ამას ხელისუფლების წარმომადგენლებიც საჯაროდ ახალისებენ?

და მაინც, ისინი არსებობენ. ალბათ, პასუხიც სწორედ ეს არის – ისინი თავისუფალი ქართველები არიან და არა გრუზინები.

მადლობა დათუნას, მის მამასა და დედას.

P.S. მათ არ მოვნიშნავ. არ მინდა, ჩემს გამო მავანთა ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდნენ.