“რაციის ოთახი” პოლიციის საკონტროლებლად – საოცარი შეგრძნება იყო უსუსურობის” – ლაშა ბერულავა

ჟურნალისტი, ლაშა ბერულავა:

მე ვარ პირველი ქართველი ჟურნალისტი, რომელიც მისსავე სახლში შეხვდა და ესაუბრა ევგენი აფრასიძესა და მისი ოჯახის წევრებს. ქალბატონ დოდოს უნდა ვახსოვდე, წესით – ხშირად არ უწევდა ჟურნალისტების მასპინძლობა.

როგორ მოვახერხე და რა გზით მივაღწიე შეხვედრის ნებართვას, ეს ცალკე და ვრცელი თემაა, ოდესმე მოვყვები, მაგრამ ფაქტია რომ ოპერატორი და მე ეცერში აფრასიძეების სახლში აღმოვჩნდით.

როცა გვეგონა, რომ სატელევიზიო ინტერვიუ უნდა ჩაგვეწერა, ევგენი აფრასიძემ მოკლე და კონკრეტული ულტიმატუმი წამიყენა:
“არავითარი ფოტო, ვიდეო და ელექტრონული მოწყობილობა, მკითხავ და გიპასუხებ, რაც გაგახსენდება, დაწერ!”;
“რამე რომ შემეშალოს ან ამერიოს?”;- ვკითხე მე.
“თვითონ გიპოვით!” – მიპასუხა, თვალებში შემომხედა და დაამატა: “ვხუმრობ. მთავარია, არაფერი მიამატო…”

ჩამოსულზე დავწერე ეს ამბები ვრცლად, ვისაც გახსოვთ, იყო ასეთი სააგენტო PRIME NEWS, დემნა ჩაგელიშვილი და co.

სიტყვასიტყვით წაიღეს მაშინდელმა გაზეთებმა და მეც ერთი ეგზემპლარი “ახალი თაობა” გავატანე ზუგდიდიდან ეცერში, როგორც შევთანხმდით.
“კარგად დაუწერია” – ასეთი იყო შეფასება.

სტატიაში ევგენის ცნობილ თუ უცნობ ცხოვრებისეულ ეპიზოდებთან ერთად ეწერა, რომ პრაიმ ტაიმის ჟურნალისტმა საკუთარი თვალით ნახა ის შეიარაღება, რომელიც ევგენი აფრასიძეს სახლში ჰქონდა:

კალაშნიკოვის სისტემის ავტომატები, ყუმბარმტყორცნები, ხელყუმბარები, ტანკსაწინააღმდეგო ყუმბარები და, რაც მთავარია, “მიწა-მიწა” და “მიწა-ჰაერი” ტიპის რაკეტები
(სხვათა შორის, სპეცოპერაციის დაწყებისას სწორედ ‘მიწა-ჰაერი” რაკეტა ესროლეს აფრასიძის სახლიდან სპეცრაზმელებით სავსე ვერტმფრენს, რომელიც დაზიანდა და მფრინავმა რაღაც სასწაულით მოახერხა მისი დასმა მინდორზე ისე, რომ ტრაგედია არ მოხდა).

როცა ამ ყველაფერს მათვალირებინებდა, თავად ევგენი აფრასიძეს სამხედრო ტანსაცმელი ეცვა, მხარზე კი დრაგუნოვის სნაიპერული შაშხანა ჰქონდა გადაკიდებული. სანამ ვსაუბრობდით, შემოგვაღამდა და ბოდიში მომიხადა, სახლში უნდა დაგაბრუნო, მე კი შემოვლაზე წავალო. როცა დავინტერესდი, რა შემოვლა იყო, ამიხსნა, რომ ღამის ხედვის მოწყობილობას აიღებდა და “გარემოს დაზვერავდა”.

მახსოვს, ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება (დამთრგუნველი) ე.წ.-მა “რაციის ოთახმა” მოახდინა.
“აქედან პოლიციას ვაკონტროლებთ”, – მოკლედ ამიხსნა ევგენი აფრასიძემ და ოთახში შემიყვანა, სადაც რამდენიმე რადიო, ახლანდელი WI-FI-ს მსგავსი მოწყობილობები იდგა და ვიღაც უკვე იჯდა. ჩვენს შესვლაზე ადგა და გავიდა ისე, რომ სახე არ დამენახა. საოცარი შეგრძნება იყო, უსუსურობის, თითქოს მთელი სახელმწიფო განაიარეღესო:

რადიოებიდან პოლიციელების მოკლე-მოკლე შეტყობინებები ისმოდა, ერთმანეთს რასაც ეუბნებოდნენ, თავისუფლად გაარჩევდი.

“აქედან მესტიას ვუსმენთ, იმ მეორეთი ზუგდიდს”, – მითხრა ევგენი აფრასიძემ. მანამდე პოლიციელებისგან ვიცოდი, რომ რამდენჯერაც სპეცოპერაცია დაგეგმეს აფრასიძეების წინააღმდეგ, იმდენჯერ მან წინასწარ გაიგო სპეცოპერაციის თარიღი და მომზადებული დახვდა, მოულოდნელი ცეცხლი გაუხსნა სოფლის დასაწყისში, გორაკიდან პოლიციელებს და ისინი იძულებულნი გახდნენ, უკან დაეხიათ.

წარმოგიდგენიათ, ხომ? კრიმინალთა ჯგუფმა სვანეთში იცოდა პოლიციელების, სპეცრაზმის გადაადგილების მარშრუტი, წინასწარ იცოდა სად რა სპეცოპერაცია ტარდებოდა სამეგრელო-ზემო სვანეთში და ევგენი აფრასიძე სიამაყით მიყვებოდა, მასზე გადაკიდებული გვარის წარმომადგენლები როგორ გააფრთხილებინა, როცა გაიგო, რომ მათ სოფელში ოპერაციას გეგმავდნენ: “კაცი გავგზავნე და გავაფრთხილე, პოლიცია მოდის-მეთქი. იმიტომ გავაფრთხილე, რომ მე უნდა გავსწორებოდი კაცურად და არა პოლიცია”, – ასე ახსნა თავისი საქციელი.

მოკლედ, ასე იყო. აი, ასე აკონტროლებდა ერთი ოჯახი სამეგრელო-ზემო სვანეთის სრულიად ძალოვნებს. იმ პერიოდში მესტიის პოლიციის შენობა 27-ჯერაა დამწვარი – ვერავის იჭერდნენ და თუ დაიჭერდნენ, შენობას გადაწვავდნენ და დაკავებულს გარეთ უშვებდნენ.

1990-იანი წლების ბოლოა ეს. პირველი და უკანაკნელი შეხვედრა იყო. იმ დღეს ევგენი აფრასიძე ბაბუა გახდა.