პოლიტიკოსი ირინა სარიშვილი:
“მოიცადეთ მოიცადეთ! გააუქმეთ შეთანხმება! არაფერს არ ვაღიარებ! წავედი აქედან! ივანიშვილის დედასაც …” – ეს დაიყვირა სასამართლო სხდომის დასრულებამდე 4 ოქტომბრის არარსებულ დანაშაულზე დაპატიმრებულმა გიორგი კირვალიძემ, რომელმაც მანამდე საპროცესო შეთანხმება გააფორმა, მაგრამ ბოლოს ვერ გაუძლო გულმა…
ეს რეჟიმი ადამიანის მხოლოდ ფიზიკურად არა, მორალურად განადგურებას ცდილობს და ყველაზე მძიმე და რთული სწორედ ამ ბრძოლასთან დაპირისპირებაა, როცა შენს სხეულთან ერთად შენს სულს ებრძვიან. რთულია, რადგან არ იცი სად გადის შენი პირადი ზღვარი ფიზიკური გადარჩენისთვის გაღებულ დასაშვებ მორალურ კომპრომისსა და უპრინციპობას შორის. ეს მარტო უდანაშაულო პატიმრებს არ ეხებათ. გავიხსენოთ დიუშენის სინდრომით დაავადებული ბავშვების ამბავი, როცა საზოგადოების ზეწოლის შედეგად რეჟიმი იძულებული გახდა დათმობაზე წასულიყო, მაგრამ ამის სანაცვლოდ შვილების სიცოცხლის გადასარჩენად მშობლებმა მადლიერების ადრესატი შეცვალეს. კიდევ ბევრი ასეთი რამ მოხდა ამ წლებში და სწორედ აქ ბეწვის ხიდზე ვართ გასავლელი – ერთის მხრივ ამათ თავი არ უნდა ამოვაწყვეტინოთ და მეორეს მხრივ, არ უნდა გადავგვარდეთ იმიტომ რომ გადავრჩეთ. ადამიანმა პირველ რიგში საკუთარი თავისთვის და მერე სხვებისთვის უნდა იპოვოს ეს ზღვარი, წითელ ხაზებს რომ ვეძახით, რომლის გადაკვეთაც არ შეიძლება. ერთის მხრივ უნდა შევძლოთ წითელ ხაზამდე დასაშვებ კომპრომისებზე (არარსებული დანაშაულის აღიარება; მადლიერების არასწორი მიმართულებით გამოხატვა და სხვ.) თვალის დახუჭვა მაგრამ არავითარ შემთხვევაში ამის ნორმად ქცევა; მეორეს მხრივ, ეს თვალის დახუჭვა არ უნდა ვრცელდებოდეს თავის გადარჩენის მიზნით სხვისთვის ზიანის მიყენებაზე – ჩაშვებაზე, ცილისწამებაზე, ცრუმოწმეობაზე; ვისი მადლიერიც უნდა იყო იმის დაგმობასა და გაწირვაზე; ტყუილზე, რომელსაც ყველასთვის ზიანი მოაქვს.
და რაც მთავარია, ვისაც შეუძლია ამ მძიმე ბრძოლის თუნდაც დასაშვები კომპრომისების გარეშე გავლა საკუთარი სიცოცხლის ფასად, თუ ვერ დავაფასებთ, არ დავადანაშაულოთ მაინც იმაში რომ ჩვენზე მაგრები არიან!
შევძლებთ ამას? არ ვიცი.
თუ შევძლებთ, გადავრჩებით გადაგვარების გარეშე.“
კომენტარები