“როცა მოქალაქეს სიტყვას უკრძალავ, ბრაზი არ ქრება. უბრალოდ, ენიდან სიღრმეში ჩადის” – ნათია ფანჯიკიძე

რა მაგის პასუხია და როცა ვინმეს ან რამის აღსაწერად სიტყვები არ მყოფნის, ასობგერა ყ-ს ჯერს გადავატარებ ხოლმე დამიზნებით და გამოვიდარებ შემდეგ.

ისე კიდევ, სიტყვის თავისუფლება მხოლოდ ხალხის სიკეთისთვის და კეთილშობილი აზრების დასაცავად არ მოუფიქრებიათ, ის, პირველ რიგში, ძალაუფლებით გაბერილი მთავრობების დასაცავად მოიფიქრეს, რომ ხალხმა ბოლი გამოუშვას და ხანძარი არ აინთოს.

იძულებითი ზრდილობა ვერბალურ აგრესიას კეტავს, აგროვებს და მერე უფრო მძიმე ფორმით აბრუნებს.

როცა მოქალაქეს სიტყვას უკრძალავ, ბრაზი არ ქრება. უბრალოდ, ენიდან სიღრმეში ჩადის. დაგროვებული, შეკავებული ვერბალური აგრესია და ერთ დღესაც ვულკანივით ამოხეთქავს “ზრდილობიანი საზოგადოების” რადიკალურ ქმედებაში. სულ გამიშვი-გამატარე და ხელი უშვი ქოჩორსა შეიძლება ისმოდეს არა რუსთაველიდან პარლამენტში, არამედ პარლამენტიდან რუსთაველზე ლედებო და ჯენტელმენებო.