“დღეს ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე დღე მქონდა, როგორც ფოტორეპორტიორს” – გიორგი მოსიაშვილი

ფოტოგრაფი, გიორგი მოსიაშვილი:

დგახარ კამერით ხელში, ხედავ ბავშვებს, მშობლებს, იმ იმედით მისულებს საპატრიარქოსთან, რომ ვინმე მათ წუხილს შეისმენს…

სამაგიეროდ საპატრიარქოს წინ დახვდათ პოლიციელების ცოცხალი კედელი, გაყინული სახეებით… ძალიან სამწუხარო და გულისამრევი იყო ამის ყურება.

და შენი საქმეა უბრალოდ გადაიღო. არ უნდა შეგეტყოს ემოცია. არ უნდა ჩაერიო. უნდა იყო “ცივი”, ზუსტი, პროფესიონალი.

მაგრამ როგორ უნდა იყო ცივი, როცა თვალწინ დგას ბავშვი, რომელსაც დრო არ აქვს?

როგორ უნდა გადაიღო ისე, თითქოს ეს უბრალოდ „კადრია“ და არა ვიღაცის სიცოცხლე?

დღეს საპატრიარქოსთან იდგნენ მშობლები და ბავშვები. მისულები იყვნენ იმედით. ელოდნენ სიტყვას, ყურადღებას, თუნდაც ადამიანურ თანაგრძნობას. და პასუხად მიიღეს — „ხვალ დარეკეთ ცხელ ხაზზე“.

კამერის უკან დგომა ზოგჯერ ნიშნავს, რომ საკუთარ თავს “ღალატობ”.

იღებ, აფიქსირებ, მაგრამ ვერ ეხმარები.

ყველაფერი მთავრდება, კადრები ქვეყნდება…

და მერე მოდის ღამე.

და ამ ღამეში აღარ ხარ „რეპორტიორი“. აღარ ხარ “ცივი”.

იწყებ ფიქრს იმ თვალებზე, იმ ხმებზე, იმ სიჩუმეზე…

და ბრაზი მოდის. ისეთი, რომელიც სიტყვებში არ ეტევა. და მერე — სიჩუმე და ტკივილი. და ბოლოს, ტირილამდე მისული უსუსურობა.

და უმძიმესი დღე ჩემთვის, როცა ამ ყველაფერს ვუყურებდი.