,, ჩვენი მხრიდან ეს იყო “ზემოდან ქვემოდ” ჩამორთმეული ხელი” – დავით ქართველიშვილი

,,ხალხის ძალის” ერთ-ერთი ლიდერი, დავით ქართველიშვილი:

,,სანამ უკრაინის პრეზიდენტისა და საქართველოს პრემიერ-მინისტრის შეხვედრა ერევანში (უკრაინული მხარის ინიციატივით!) გაატარეს რომელიმე გაუკუღმართებულ ჭრილში – ჯერ ჩემს ადამიანურ პოზიციას გამოვხატავ: ჩვენი მხრიდან ეს იყო “ზემოდან ქვემოდ” ჩამორთმეული ხელი. ხელი – რომელსაც არაფერი დავიწყებია, არც ბელადის ბანდა, მოკალათებული კიევში; არც ინტერპოლის შეფი – ზურაბ ადეიშვილი; არც ტერორიზმის ხელშეწყობა უკრაინიდან. მაგრამ – ვერც ერთი “დამღუპველი” კომპრომისი ჩვენი მხრიდან მაინც ვერ ამოვიკითხე, რაც რა თქმა უნდა მაგრად “გამიტყდებოდა”. ამიტომ პოლიტიკურ “3D”-ფორმატში – დიდი პოლიტიკის ჭრილში განვიხილოთ.

ეს შეხვედრა არ იყო უბრალოდ დიპლომატიური ფორმალობა – ეს იყო დემონსტრაცია იმისა, რომ საქართველო რჩება რეგიონში ერთადერთ მოთამაშედ, რომელსაც შეუძლია ყველასთან კომუნიკაცია – ღირსების დაკარგვის გარეშე. მაშინ, როცა სამხრეთ კავკასიის სხვა ქვეყნები ერთ გეოპოლიტიკურ უკიდურესობიდან მეორეში გადადიან, თბილისი თანმიმდევრულად ინარჩუნებს ლიდერობისა და სტაბილურობის ბალანსს და მას გავლენის ინსტრუმენტად აქცევს. თავად ამ შეხვედრის ფაქტიც კი ნეიტრალურ პლატფორმაზე არის სიგნალი: საქართველო აღარ არის ზეწოლის ობიექტი – ის არის სუბიექტი, რომელიც თავად წყვეტს, ვისთან, როდის და როგორ ისაუბროს.

ამ კონფიგურაციაში საქართველო ბევრად უფრო დახვეწილად მოქმედებს, ვიდრე დანარჩენები. უკრაინისგან განსხვავებით, რომელიც მძიმე კონფრონტაციაშია ჩართული, და სომხეთისგან განსხვავებით, რომელიც ახალ საგარეო საყრდენს ეძებს (არაა გამორიცხული – რომ სათავისოდ დამღუპველს), თბილისი არ უთმობს საკუთარ სტრატეგიას არც ერთ “ძალის ცენტრს”. პირიქით – ის საკუთარი სტაბილურობის კაპიტალიზაციას ახდენს. კიევთან კონტაქტი აქ არ არის სოლიდარობის ჟესტი – ეს არის კონტროლის დემონსტრაცია: ჩვენ შეგვიძლია კომუნიკაცია შევინარჩუნოთ ისე, რომ არ ავიკიდოთ სხვისი რისკები. ეს არის დამოუკიდებული სახელმწიფოს ძირითადი განსხვავება – სხვაზე დამოკიდებული სახელმწიფოსგან.

ევროკავშირის მცდელობების ფონზე, რომ რეგიონი ახალი პოლიტიკური კონსტრუქციებით გადააფორმოს, ეს შეხვედრა ცივი შხაპივით გამოიყურება გარე მოთამაშეებისთვის. საქართველო აჩვენებს: სამხრეთ კავკასიის ნებისმიერი არქიტექტურა თბილისის გათვალისწინების გარეშე სიცოცხლისუნარიანი ვერ იქნება. რადგან სწორედ აქ იკვეთება ტრანსპორტი, ენერგეტიკა და მართვადი პოლიტიკური სისტემა. არც ერევანს და არც ბაქოს დღეს არ შეუძლიათ შესთავაზონ მსგავსი კომბინაცია – სტაბილურობისა და ფუნქციონალურობის ერთობლიობა. და სწორედ ეს აქცევს საქართველოს არა უბრალოდ მონაწილედ, არამედ ოპერაციული მართვის ცენტრად.

ყველაზე მნიშვნელოვანი კი შედეგებია. ამ შეხვედრის შემდეგ ხმამაღალი განცხადებები არ იქნება, მაგრამ გაიზრდება საქართველოს რეალური წონა. ქვეყანა მიიღებს დამატებით არგუმენტს აშშ-სა და ევროკავშირთან დიალოგში – მხოლოდ საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე, და გაამყარებს საკუთარ სტატუსს, როგორც შუა დერეფნის საკვანძო რგოლი და კიდევ ერთხელ დაადასტურებს დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკის გატარების უნარს. მაშინ, როცა რეგიონი კონფლიქტებსა და მოლაპარაკებებს შორის ბალანსირებს, სწორედ ასეთი სტრატეგია აქცევს საქართველოს არა მოწყვლად ქვეყნად, არამედ შეუცვლელ პარტნიორად.“