“სანამ ხელისუფლება მჩაგვრელია, მის მიმართ ადამიანურ განწყობებს ნუ მოითხოვს” – არჩილ გამზარდია

რა რჩება ასეთ საზოგადოებას?

“მისაღები” თუ “მიუღებელი” პირობითი ცნებებია, მაგრამ თუ ქვეყანაში დემოკრატიის მინიმალური განზომილება მაინც არსებობს, მაშინ დემოკრატია უზრუნველჰყოფს თანაცხოვრებას “მისაღებსა” და “მიუღებელს” შორის.

მაგრამ… ჩვენთან ის, ვისაც ძალაუფლება აქვს, თავისთვის მიუღებელს ბოლომდე დევნის, თავად კი ვისთვისაც მიუღებელია, ის ვერ ახერხებს აზრის უსაფრთხოდ გამოხატვასაც კი, არა თუ ზეგავლენას ხელისუფლებაზე.

აქსიომა სწორედ ისაა, რომ ხელისუფლება იზომება “მიუღებელ” ადამიანებთან კომპრომისის უნარის ხარჯზე. თუ ეს ხელისუფლებას არ ახასიათებს, მაშინ ხელისუფლება ხდება ტოტალიტარი მდევნელი და მანადგურებელი.

და რას ითხოვს ხელისუფლება დღეს? – ვისაც დევნის, ჩაგრულისაგან იყოს აღიარებული და ჩაგრული იყოს ემპათიური მის მიმართ? ეს ხომ შეუძლებელია, ჩაგრული მჩაგვრელის მიმართ ვერ იქნება ვერც ეთიკური და ვერც ემპათიური.

ყველაზე მეტად კი ისაა ჩვენს ქვეყანაში უბედურება, რასაც ჩვენებურ ანდაზაში “ნაბანს ბავშვის გადაყოლას” ვეძახით ხოლმე. საბოლოო შედეგი ეს არის.